برندگان جایزه دانشمند جوان انسان و کره مسکون (MAB) در بیست و پنجمین نشست شورای بین‌المللی هماهنگی انسان و کره مسکون که از ۲۷ تا ۳۰ می ۲۰۱۳ در مقر یونسکو در پاریس برگزار شد مشخص و خانم “عطیه کاظمی مجرد” از کشورمان به عنوان یکی از برندگان جایزه دانشمند جوان انسان و کره مسکون یونسکو در سال ۲۰۱۳ اعلام شد.

به گزارش گروه دانش خبرگزاری دانا به نقل از سایت کمیسیون ملی یونسکو این دانشمند جوان دارای مدرک کارشناسی ارشد اکولوژی کاربردی از دانشگاه آزاد اسلامی و کارشناسی زیست‌شناسی از دانشگاه شهید بهشتی است. موضوع پروژه پیشنهادی وی «توسعه پایدار ذخیره‌گاه‌ های زیست‌کره از طریق ترویج خدمات اکوسیستمی کلیدی» است.

لازم به یادآوری است: یونسکو هر ساله با هدف تشویق دانشمندان جوان کشورهای در حال توسعه به تحقیق در خصوص مسایل مرتبط با ذخیره‌گاه‌ های زیست‌ کره، اکوسیستم‌ ها، منابع طبیعی و تنوع زیستی و همچنین تبادل اطلاعات و تجربیات بین دانشمندان نسل جدید، جایزه‌ ای را با عنوان دانشمند جوان انسان و کره مسکون اعلام می‌ کند.

متقاضیان دریافت جایزه باید تا۴۰ سال سن داشته باشند و پروژه‌ هایی در ارتباط با ذخیره‌ گاه‌ های زیست کره پیشنهاد دهند. این جایزه حدود ۵۰۰۰ دلار امریکا است و پروژه‌ های پیشنهادی باید حداکثر در مدت دو سال کامل شود.

کمیسیون ملی یونسکو ضمن تبریک به خانم “عطیه کاظمی مجرد” موفقیت هر چه بیشتر برای ایشان آرزو دارد.

مقاله قبلیمهدی خزعلی آزاد شد
مقاله بعدیآخرین تمرین تیم ملی؛ ملی‌پوشان هم قسم شدند..
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده