بنابه گزارشات رسیده گارد ویژه زندان مرکزی زاهدان به زندانیان بی دفاع بند ۳ یورش بردند و ضمن اذیت وآزار آنها ، حداقل وسایل زندانیان بی دفاع را تخریب و یا سرقت نمودند.

روز دوشنبه ۴ اردیبهشت ماه بیش از ۳۰ تن از گارد ویژه زندان به زندانیان سیاسی و عادی بند ۳ زندان مرکزی زاهدان یورش بردند و آنها را با اذیت و آزار و توهین در حیاط زندان زیر تابش شدید آفتاب و گرمای طاقت فرسا به مدت ۲ ساعت قرار دادند.سپس پاسداربندها به تمامی سلولهای بند۳ یورش بردند .

آنها مواد غذایی زندانیان را که با هزینه های زیاد از فروشگاه زندان خریداری کرده بودند یا مصرف کردند ، یا به سرقت بردند و یا آنها را تخریب کردند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران؛ مامورین گارد ویژه پرده های سلولها و بالشت زندانیان که خود خریداری کرده بودند را پاره کردند.آنها پودر رخت شویی را بر روی زمین سلولها پخش کردند ، لباسهای زندانیان را پاره کردند و صدها کارت تلفن زندانیان که به منظور تماس با خانواده هایشان خریداری کرده بودند به سرقت بردند.

این یورش وحشیانه و مغول وار به فرماندهی و نظارت غلامی شکنجه گر زندانیان بی دفاع و رئیس اطلاعات زندان ، محمد ناروئی رئیس بازرسی زندان و پورینه معاون زندان صورت گرفت. این عمل وحشیانه باعث بر انگیختن خشم زندانیان گردید.

یورشهای وحشیانه و غیر انسانی و اعدام ها در ایران پس از انتصاب آخوند حسن روحانی رئیس جمهور شدت گرفته است . هدف از این موج اعدام ها و یورشهای مغول وار به زندانی بی دفاع ایجاد فضای رعب و ووحشت برای جلوگیری از قیام مردم ایران برای پایان دادن به اعدام ها، سرکوبهای خونین،انهدام محیط زیست ،نابودی منابع طبیعی، فقر، اعتیاد ، دزدیهای نجومی،تحمیل تحریمای بین المللی که آخوندها با این اعمال عملا در حال نابودی مردم ایران و انهدام کامل کشور هستند.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، یورش به زندانیان سیاسی و عادی ،مورد اذیت و آزار قرار دادن آنها و تخریب حداقل وسایل شخصی آنها توسط زندانبانان  را محکوم می کند و ازکمیسر عالی حقوق بشر و سایر مراجع بین المللی خواستار ارجاع پرونده جنایت علیه بشریت آخوند علی خامنه ای و سایر آخوندهای همدست وی به مراجع قضایی بین المللی است.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران

۰۵ شهریور ۱۳۹۲ برابر با ۲۷ اوت ۲۰۱۳

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد

گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد

گزارشگر ویژه اعدام سازمان ملل متحد

سازمان عفو بین الملل

مقاله قبلی”ایران تاکنون 17 میلیارد دلار در جنگ سوریه هزینه کرده است”
مقاله بعدیشکسته شدن تابوی عملی نکوهیده، اضمحلال قبح کاری خبیثانه است!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.