وارن بیتی و فی داناوی بازیگران فیلم «بانی و کلاید» در پنجاهمین سال ساخته شدن این فیلم در مراسم اسکار از آن یاد می‌کنند.

وارن بیتی و فی داناوی که با هم در فیلم کلاسیک «بانی و کلاید» محصول ۱۹۶۷۷ بازی کرده‌ بودند موافقت کردند تا به مناسبت پنجاهمین سال ساخته شدن این فیلم با همدیگر روی صحنه مراسم اسکار ۲۰۱۷ حاضر شوند و در هشتاد و نهمین مراسم اسکار که ۲۶ فوریه برگزار می‌شود جایزه بهترین فیلم اسکار را به برنده اهدا کنند.

آکادمی اسکار در این باره هنوز اظهارنظری نکرده اما چندین منبع گفته‌اند پیشتر قرار بود تهیه‌کنندگان این مراسم جایزه این بخش را به برنده اهدا کنند.

بیتی ۷۹ ساله و داناوی ۷۶ ساله هنوز در دنیای سینما حضور دارند و نقش‌آفرینی می‌کنند. داناوی برای امسال در سه فیلم بازی کرده که در نوبت اکران هستند و وارن بیتی نیز به تازگی پس از ۱۵ سال فیلم جدیدی را کارگردانی و در آن بازی کرد که با عنوان «قانون‌ها صدق نمی‌کنند» در اواخر سال ۲۰۱۶ روی پرده رفت.  

جایزه بهترین فیلم سال اسکار مهمترین جایزه در میان جوایز سالانه این مراسم است و همیشه این مساله مطرح است که چه کسی این جایزه را به برنده اهدا کند. بیتی تاکنون دو بار این کار را انجام داده و یک بار در سال ۱۹۷۵ برای دادن جایزه به «پدرخوانده قسمت دوم» روی صحنه رفت و بار دیگر در سال ۱۹۹۰ در کنار دوستش جک نیکلسون و با معرفی فیلم «رانندگی برای خانم دیزی» جایزه برنده را به وی اهدا کرد. اما برای فی داناوی نخستین باری خواهد بود که این جایزه را به فردی اهدا می‌کند.

نامزدهای بهترین فیلم اسکار در سال ۱۹۶۷ شامل «بانی و کلاید»، «دکتر دولیتل» «فارغ التحصیل» «مهمانی که برای شام می‌آید» و برنده سال «در گرمای شب» فیلمی درام و معمایی به کارگردانی نورمن جویسون و با بازی سیدنی پوآتیه، راد استایگر و وارن اوتس بودند.

«بانی و کلاید» به کارگردانی آرتور پن، محصول سال ۱۹۶۷ است. این فیلم بر اساس ماجرایی واقعی در رابطه با یک زوج بانک‌زن به‌نام‌های بانی پارکر و کلاید بارو که در دهه ۱۹۳۰ توجه رسانه‌ها را به‌خود جلب کرده‌بودند، ساخته‌شده است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، «بانی و کلاید» در چهلمین مراسم جایزه اسکار، موفق به کسب ۲ اسکار در رشته‌های بهترین بازیگر زن نقش مکمل و بهترین فیلمبرداری شد.

مقاله قبلیمذاکره با مل گیبسون برای کارگردانی «جوخه خودکشی ۲»
مقاله بعدیهیو جکمن با نقش ۱۷ ساله «ولورین» خداحافظی کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.