یادگارهای پیمان ابدی بدلکار حرفه‌ای سینمای کشور‌ در اختیار موزه سینما قرار گرفت.

 پیمان ابدی که جان خود را هنگام فیلمبرداری صحنه‌ای از فیلم “چشم‌های نامحسوس” به کارگردانی سید محسن موسویان از دست داد، توسط خانواده او در اختیار موزه سینما قرار داده شد.

خانواده این بدلکار سینما یادگارهایی که شامل لوح‌ها و تقدیر و مدارک مربوط به آتش نشانی و شنا و … و مدال‌ها و افتخارات وی و تندیسی از پیمان ابدی است به موزه سینما اهدا کرد. این آثار پس از آماده سازی در غرفه‌ مخصوص در معرض دید علاقه‌مندان سینما قرار گرفت.

مادر پیمان ابدی که یادگارهای پیمان ابدی را به موزه سپرده است، انگیزه و هدف خود را اینگونه بیان می‌کند: غم از دست دادن پیمان بسیار سخت و غیرباور بود، بطوری که بعد از رفتن او تمام خانه پر شده بود از عکس‌ها و مدال‌ها و یادگارهای پیمان تا اینکه بعد از 4 سال به خوابم آمد و اعلام کرد من را رها کن و تمام این عکس‌ها و یادگارها را جمع کن. بعد از این خواب و مشورت‌های که با دوستان کردم به این نتیجه رسیدم بهترین مکان برای حفظ آثار‌، نمایش آنها در موزه سینما است و الان پس از آماده سازی غرفه احساس آرامش خوبی دارم و خوشحالم که پیمان در موزه سینماست.

به گزارش مهر،علاقه‌مندان سینما و دوستداران آشنایی با پیشینه سینما در ایران می‌توانند برای بازدید از موزه سینما همه روزه از ساعت 9 الی 17 و جمعه‌ها و ایام تعطیل 14 الی 17 به باغ فردوس مراجعه کنند.

مقاله قبلیبرادر پل واکر جای او را در “سریع و خشن” می‌گیرد
مقاله بعدیاختلاف بر سر چرائی ملاقات نمایندگان اروپا با نسرین ستوده و جعفر پناهی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.