دولتی‌ها می‌گفتند عدم‌اجرای برجام برجام هرروز حداقل ۱۰۰میلیون دلار ضرر متوجه کشور می‌شود، بنابراین انتظار می‌رود در این ۴۴۵ روز پس از اجرای برجام حداقل ۱۶۹هزار و ۱۰۰ میلیارد تومان نصیب دولت شده باشد، با این پول چه‌کارهایی می‌شد کرد؟

27 دی ماه 1394 زمان اجرایی شدن برنامه جامع اقدام مشترک یا همان برجام بود، توافقنامه‌ای که پس از ماه‌ها مذاکره تیم هسته‌ای ایران با نمایندگانی از کشورهای 1+5 منعقد شد و دولت یازدهم از همان روزهای مذاکره، حل بسیاری از مشکلات کشور را به توافق هسته‌ای گره زده بود.

از طرفی در جریان مذاکرات هسته‌ای و بررسی متن برجام در نهمین دوره مجلس شورای اسلامی برخی نزدیکان دولت یازدهم از ضررهای میلیاردی تأخیر در اجرای برجام سخن می‌گفتند.

ترکان و ضرر 100میلیون دلاری عدم‌اجرای برجام

«من درباره عملکرد نمایندگان محترم نمی‌توانم قضاوت کنم. متأسفانه برخی نمایندگان مجلس فکر می‌کنند این شیوه‌ها مؤثر است اما اگر همان نمایندگان بدانند که 100 میلیون دلار در روز یعنی چه‌ضرری، قطعاً وارد حاشیه‌سازی برخی جریان‌های سیاسی نمی‌شوند.»، این جملات را اکبر ترکان، مشاور ارشد رئیس‌جمهور در 30 شهریور 1394 و در گفتگو با روزنامه شرق گفته بود.

13960116130526416104511610

سیروس ناصری و ادعای خسارت 15میلیون دلاری

سیروس ناصری که در دولت اصلاحات از اعضای ارشد تیم مذاکره‌کنندگان هسته‌ای ایران بود، مهرماه سال 94 و در مقطعی که مجلس در حال بررسی برجام بود، ادعا کرد: «روزی 100 تا 150 میلیون دلار هزینه تأخیر در اجرای برجام است».

13960116123410208104508810

تأخیر در برجام و مشکلات اقتصادی

حسن روحانی هم در همایش صنعت و تجارت در مهرماه 94 هم با تأکید بر اینکه تأخیر در اجرای برجام برای اقتصاد مشکل‌ساز است، گفته بود: «از ابتدای تابستان تیم اقتصادی را فراخواندم چراکه سه‌ماهه اول امسال نشان می‌داد که به‌خاطر کاهش قیمت نفت و تأخیر در اجرای توافق هسته‌ای ممکن است در زمینه رونق اقتصادی با مشکلاتی مواجه شویم».

سود اجرای برجام کجا هزینه شد؟

اکنون از 27 دی‌ماه سال 1394 یعنی روز اجرایی شدن برجام، 445 روز گذشته است (این گزارش تا 17 فروردین 96 محاسبه شده است). بر اساس ادعای دولتی‌ها فایده هر روز اجرای برجام برای اقتصاد کشور از 100 تا 170 میلیون دلار بوده است، بنابراین با در نظر گرفتن کمترین میزان عنوان‌شده از سوی حامیان دولت، باید تاکنون رقمی معادل 44 میلیارد و 500 میلیون دلار نصیب دولت شده باشد که این رقم با احتساب دلار 3800 تومانی معادل 169 هزار و 100 میلیارد تومان خواهد شد.

دولت با این پول می‌توانست چه‌کاری انجام دهد؟

با اجرای برجام و جلوگیری از هدررفت هزینه‌های میلیاردی در اقتصاد، اگر دولت با این رقم شغل ایجاد می‌کرد، با در نظر گرفتن 100 میلیون تومان برای ایجاد هر شغل (100 میلیون تومان حداکثر مبلغ مورد نیاز برای ایجاد شغل است)، دولت می‌توانست برای یک‌میلیون و 691هزار نفر شغل ایجاد کند.

همچنین با توجه به اختصاص 42هزار میلیارد تومان برای تکمیل پروژه‌های عمرانی در سال 95، دولت می‌توانست با 169هزار و 100 میلیارد تومان، بودجه عمرانی 4 سال کشور را تأمین کرده و بخش عمده‌ای از پروژه‌های عمرانی کشور را به اتمام برساند.

از آنجا که در سال گذشته، 40هزار میلیارد تومان برای پرداخت یارانه نقدی به مردم در نظر گرفته شده بود، اگر دولت مبلغ 169هزار و 100 میلیارد تومان را به‌صورت نقدی به مردم پرداخت می‌کرد، میزان یارانه نقدی 4برابر می‌شد.

همچنین دولت می‌توانست این پول را صرف پرداخت 10میلیون تومان وام ازدواج به هریک از زوج‌های متقاضی دریافت این وام کند، که با اختصاص 169 هزار و 100 میلیارد تومان به وام ازدواج، 8میلیون و 455هزار زوج می‌توانستند 20میلیون تومان وام ازدواج بگیرند.

یکی دیگر از زمینه‌هایی که دولت می‌توانست این هزینه‌های برداشته شده از دوش اقتصاد را صرف ایجاد رشد اقتصادی و رونق کشور کند، هزینه‌کرد در تولید و حمایت از آن است. با توجه به اینکه در سال 95 مبلغ 16هزار میلیارد تومان برای کمک به تولید داخلی در نظر گرفته شده بود، رقم 169 هزار و 100 میلیارد تومان حدود 10 برابر بودجه سالانه حمایت از تولید است.

مقاله قبلیتغییر مقررات اسکار
مقاله بعدیآن روی سکه انتخابات!!
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.