تحقیقات نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی برای سرکوب اعتراضات ضدحکومتی در ایران بر سه «تاکتیک کلیدی» تمرکز کرده است، که استفاده از مهمات جنگی علیه تظاهرکنندگان، دستگیری‌های هدفمند معترضان، و تحمیل محدودیت هوشمند بر اینترنت باشد.

این روزنامه در این راستا صدها فیلم و عکس از تظاهرات‌ ایران را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده، با فعالان حقوق بشر و معترضان مصاحبه کرده، و از کارشناسان خواسته داده‌های جمع‌آوری شده توسط گروه‌های نظارت بر اینترنت را بررسی کنند.

سندی به مورخه 21 سپتامبر که از ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به بیرون درز کرده و به دست «عفو بین‌الملل» رسیده، به نیروهای امنیتی دستور می‌دهد تا با معترضان «برخورد شدید» کنند.

فرمان دیگری که دو روز بعد توسط فرمانده نیروهای مسلح استان مازندران صادر شد، حتی خواستار خشونت شدیدتر شده و به نیروهای امنیتی دستور داده تا با «شورشیان و ضدانقلاب به شدت برخورد کند، حتی اگر منجر به مرگ آنها شود.»

العربیه به نقل از واشینگتن پست نوشت؛ جنزن جونز، مدیر گروه پژوهشی «آرمامنت» که تصاویر و اسناد تظاهرات ایران را بررسی کرده، در این باره گفته نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی طی هفته‌های اخیر از مهمات جنگی علیه تظاهرکنندگان استفاده کرده‌اند.

حکومت جمهوری اسلامی غالباً در زمان تظاهرات ضدحکومتی در اینترنت اختلال ایجاد می‌کند تا ارتباط معترضان را با یکدیگر و با دنیای خارج دشوار کند، اما طی دو هفته گذشته محدودیت‌های اینترنتی رژیم «هدفمندتر» بوده و سطح بالاتری از «پیچیدگی» را نشان می‌دهد.

بر اساس تجزیه و تحلیل داده‌های اینترنتی، اختلالاتی که ایران در اینترنت ایجاد می‌کند، ماهیت «چرخه‌ای» دارد، به این معنی که هر روز بعد از ظهر حدود ساعت 4 به وقت محلی، که پایان روز کاری و آغاز بیشتر اعتراضات است، شروع می‌شود، و بعد از نیمه شب پایان می‌یابد.

با این وجود، «واشینگتن پست» تاکید می‌کند که به‌رغم سرکوب شدید و خشونت‌آمیز تظاهرات ضدحکومتی توسط پلیس و نیروهای امنیتی، معترضان کماکان به تظاهرات ادامه می‌دهند، و حتی به نظر می‌رسد سرکوبگری رژیم آنها را در اعتراضات خود جدی‌تر کرده است.

مقاله قبلیتصویب قطعنامه محکومیت سرکوب اعتراضات سراسری در ایران توسط پارلمان اروپا
مقاله بعدیجمعی از هنرمندان، روشنفکران و نویسندگان عرب با بیانیه‌ای حمایت خود را از قیام مردم ایران اعلام کردند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.