گری اولدمن با دفاع از مل گیبسون و الک بالدوین، انتقاد آنها از وضعیت سیاسی موجود هالیوود و آمریکا را تایید کرد.

گری اولدمن در مراسم تبلیغاتی فیلم «ظهور سیاره میمون ها» مصاحبه ای انجام داد و در آن از فیلم های گذشته، نحوه تغییر هالیوود در سال های اخیر، ازدواج هایش و کارگردانان بسیاری که او با آن ها کار کرده است سخن گفت.

مصاحبه او در کل بسیار متفاوت بود و پاسخ های اندیشمندانه او به سوالات، مثل همیشه نظر خوانندگان را جلب می کرد، اما احتمالا پر سر و صداترین بخش مصاحبه جایی بود که او از سخنان ضد یهودی مل گیبسون دفاع کرد و ریاکاری و دورویی‌های موجود در هالیوود را به چالش کشید.

وی در پاسخ به این سوال که درباره اتفاق هایی که برای مل گیبسون در سال های اخیر افتاده است چه نظری دارد؟ گفت: به نظر من اصلاحات سیاسی در آمریکا افتضاح است. نظر من این است. نمی دانم درباره مل چی بگم، در حالت عادی نبود و چند کلمه گفت، اما همه ما همین چیزها را گفته ایم. ما همه‌مان ریاکار هستیم. نظر من این است. همان افسر پلیسی که او را دستگیر کرد تا حالا از این کلمه استفاده نکرده است؟ دارم سعی می کنم کاملا صادق باشم. این دورویی و ریاکاری قضیه است که مرا دیوانه می کند. شاید باید همه این حرف ها را ول کنم و خودم هم از همان کلمات استفاده کنم.

وی در پاسخ به کلمه ای که آلک بالدوین به کار برده بود، گفت: الک در حالیکه عصبانی بوده از ساختمان بیرون آمده و این کلمه را درباره شخصی به کار برده. من او را سرزنش نمی کنم. اما از او شکایت کردند. مل گیبسون در شهری بوده که توسط یهودی ها اداره می شده و چیزی را گفته که نباید می گفته،‌ چون در حقیقت ناشکری کرده و به کسی که سرمایه گذاری برای کارهایش می کرد، توهین کرده – و دیگر هم لازم نیست این کار را بکند چون الان به اندازه کافی پول دارد.

گیبسون مثل یک شخص مطرود و منفور می ماند، یک جزامی، می دانید چه میگویم؟ یعنی یک یهودی که جایی برای خودش در دفترش نشسته تا حالا نگفته لعنت به آن آلمان ها؟ یا حالا هرچیزی که هست؟ ما همه مان پنهان می شویم و سعی می کنیم از نظر سیاسی حرف های صحیح بزنیم و این دقیقا چیزی است که مرا آزار می دهد. خب، به نظرم بهتر است که من دیگر ادامه ندهم. با خواندن همه این حرف ها ممکن است فکر کنند من متعصب هستم.

به گزارش مهر به نقل از انترتینمنت ویکلی، او در پاسخ به این که آدم متعصبی نیستید؟ گفت: نه، اما دارم از همه آدم هایی دفاع می کنم که نباید بکنم. دارم می گویم که مل خوب است و الک هم آدم درستی است. بنابراین طبیعی است اینطوری دیده بشوم: عصبانی!

مقاله قبلی«رمبو5» سال 2015 اكران مي شود
مقاله بعدیخبرهای جدید از سرنوشت «دزدان دریایی کارائیب 5»
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.