گری اولدمن بازیگر انگلیسی که برای ایفای نقش وینستون چرچیل در فیلم «تاریک‌ ترین لحظات» جایزه اسکار بازیگری را برده، گفته است که می خواهد دوباره نقش وینستون چرچیل را بازی کند.

 گری اولدمن بازیگر انگلیسی که برای ایفای نقش وینستون چرچیل در فیلم «تاریک‌ ترین لحظات» جایزه اسکار بازیگری را برده است در گفتگو با «برنامه امروز» رادیو بریتانیا اعلام کرد که دوباره می خواهد نقش وینستون چرچیل را بازی کند.

این بازیگر ۶۰ ساله انگلیسی گفت: من فقط به ظاهر این کاراکتر پرداختم و به عمق آن وارد نشدم و فکر می کنم باید فصل دیگری داشته باشیم.

اولدمن در ادامه گفت که در حال حاضر به همراه راندولف چرچیل نوه بزرگ وینستون چرچیل روی اقتباس داستان کوتاه «رویا» نوشته وینستون چرچیل نخست وزیر سابق بریتانیا کار می کند.

در داستان کوتاه «رویا» که در سال ۱۹۴۷ می گذرد، وینستون چرچیل که به صورت آماتور نقاشی می کند در حین کار روی پرتره نقاشی پدر درگذشته اش لرد راندولف چرچیل، روح وی را ملاقات می کند.

اولدمن تاکید کرد که این اثر ممکن است یک فیلم یا یک کار تلویزیونی شود.

به گزارش مهر به نقل از تلگراف، او همچنین گفت که دوست دارد نقش راندولف چرچیل، پدر وینستون را ساموئل وست همبازیش در فیلم «تاریک‌ ترین لحظات» ایفا کند.

مقاله قبلیبهترین پهپادهای سال ۲۰۱۸
مقاله بعدیتجلیل از امیلی بلانت در جشنواره فیلم «پالم اسپرینگز»
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.