هر چند بازیگران بزرگی هستند که تاکنون اسکار نگرفته‌اند، اما گری اولدمن و لئوناردو دی کاپریو در راس این فهرست جای دارند.

 بر مبنای نظرسنجی سایت رنکر، گری اولدمن بزرگترین بازیگر ناکام در اسکار است. این بریتانیایی که برای بازی در نقش جیمز گوردون در سه گانه «شوالیه تاریکی» هرگز نامزد دریافت اسکار نشده تنها یک بار نامزد دریافت اسکار در سال 2011 برای «بندزن خیاط سرباز جاسوس» شده است.

برمبنای این رای گیری، که با رای 34 هزار نفر ترتیب داده شده، در ردیف دوم این فهرست لئوناردو دی کاپریو جای دارد که تاکنون چهار بار برای فیلم‌های «گیلبر گریپ چه می خورد»، «هوانورد»، «الماس خونین» و «گرگ وال استریت» نامزد اسکار شده اما آن را نبرده است.

در مکان سوم هم جانی دپ جای دارد که برای «ناکجاآباد» و «دزدان دریایی کاراییب » سه بار از سال 2003 تاکنون نامزد اسکار شده است.

ادوارد نورتون که این دوره نیز نامزد نقش مکمل بود و ناکام ماند، نیز در این فهرست جای دارد و مکان چهارم را به خود اختصاص داده است. او که برای «بردمن» نامزد بود، این جایزه را به جی.کی.سیمونز واگذار کرد.

یان مک کلن، لیام نیسون، رالف فاینس، رابرت داونی جونیور، هریسون فورد و کلینت ایستوود دیگر بازیگرانی هستند که اسکار دریافت نکرده‌اند و در این فهرست جای دارند.

با این حال میزان آرا بر حسب سن و جنس رای دهندگان متفاوت بود و بیشتر زنان جوان دی کاپریو را در مکان اول انتخاب کردند در حالی که مردان بالای 30 سال اولدمن را انتخاب کردند.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، آنهایی که اولدمن را انتخاب کردند به مک کلن در مکان بعدی رای دادند، در حالی که آنها که دی کاپریو را انتخاب کردند، ادوارد نورتون را نیز در فهرست خود داشتند.

IMDB

مقاله قبلیکاریکاتوریست های طرفدار صلح «مدادهایشان را در اختیار» فدراسیون گذاشتند
مقاله بعدینیکلاس کیج به فیلم الیور استون پیوست
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.