بازیگر سرشناس بریتانیایی که تاکنون موفق به کسب جایزه اسکار نشده با ایفای نقش وینستون چرچیل که در تلوراید به نمایش درآمد، شگفتی آفرید.

 «تاریک‌ترین ساعت» جدیدترین فیلم بریتانیایی ساخته جو رایت، درامی است که ۲۲ نوامبر راهی سینماها می‌شود. این فیلم اولین اکران جهانی خودش را در جشنواره فیلم تلوراید تجربه کرد.

در این فیلم اولین هفته دراماتیک نخست وزیر بریتانیا در نبرد دانکرک تصویر شده که می‌تواند یکی از مدعیان اسکار باشد.

گری اولدمن در این فیلم در نقش چرچیل ایفای نقش کرده و با گریم درخشان، اجرایی جدید از این شخصیت را ارایه کرده که می‌تواند از سوی اعضای آکادمی با نظر مثبت روبه روشود.

این بازیگر کهنه کار ۵۹ ساله بهترین لحظه‌های فیلم را خلق کرده است.

در حالی که برای خیلی‌ها می‌تواند شگفت‌انگیز باشد، اولدمن هنوز جایزه اسکار دریافت نکرده و تنها یک بار نامزدی این جایزه را در سال ۲۰۱۱ برای نقش‌آفرینی در فیلم «بندزن خیاط سرباز جاسوس» کسب کرد، اما انتظار می‌رود او بتواند با این نقش برنده اسکار امسال باشد و در رقابت اسکار بقیه مدعیان را عقب بزند.

جو رایت سال ۲۰۰۷ با ساخت فیلم «تاوان» توجه زیادی را به خود جلب کرد و نامزدی بهترین فیلم اسکار را به دست آورد.

از سال ۲۰۰۲ که در فیلم «توفان گردآمده» آلبرت فینی در نقش چرچیل ظاهر شده بود هیچ فیلم دیگری با تمرکز بر این شخصیت مهم تاریخی ساخته نشده بود.

فیلمنامه «تاریک‌ترین ساعت» را آنتونی مک‌کارتن فیلمنامه نویس نامزد اسکار برای «تئوری همه چیز» نوشته است.

گری اُولدمن فعالیت هنری‌اش را از ۱۹۸۰ در تئاتر بریتانیا شروع کرد و پس از اجرای چند نمایش در تئاتر وست اند لندن به شهرت رسید. بازی در فیلم «سید و نانسی» در سال ۱۹۸۶ که اولین فعالیت سینمایی‌ او بود باعث شد روزنامه ایونینگ استاندارد جایزه بهترین بازیگر تازه‌کار را به او اعطا کند. اولدمن سال ۱۹۸۸ عازم آمریکا شد و با بازی در چند اثر ارزنده خود را بازیگری صاحب سبک معرفی کرد. اولین فیلمش در آمریکا فیلم «حقوق جنایی» در سال ۱۹۸۹ است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، این بازیگر پرکار که در شماری از فیلم‌های مطرح و مشهور چون مجموعه «هری پاتر»، مجموعه «شوالیه تاریکی» و «دراکولا» بازی کرده، بازیگر «محافظ آدمکش» به کارگردانی تام اوکانر نیز هست که اکنون در حال اکران است.

مقاله قبلیرئیس جمهوری اسرائیل: جمهوری اسلامی یک تهدید جهانی ست
مقاله بعدی«برخورد نزدیک از نوع سوم» ۴۰ ساله شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.