گروه بین المللی بحران به آمریکا توصیه کرد در مورد پرونده هسته ای ایران وارد مذاکرات مستقیم محرمانه با تهران گردد. این گروه همچنین از آمریکا وکشورهای عضو گروه ۵+١خواست از اعمال تحریم های جدید علیه ایران خودداری کنند.

خبرگزاری رویترز گزارش داد در گزارشی که دیروز سه شنبه از سوی گروه بین المللی بحران منتشر شد گفته شده که آمریکا باید برای تکمیل گفتگوهای هسته ای میان ایران و گروه ۵+١، یک « کانال گفتگوهای مستقیم و محرمانه » با تهران ایجاد کند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، علی واعظ، یک تن از کارشناسان گروه بین المللی بحران گفته است گروه ۵+١، شامل آمریکا، بریتانیا، فرانسه، روسیه، چین و آلمان « در ساختار پیچیده درونی خود به یک مکانیزم سنگین برای پیشبرد مذاکراتی بدل شده که مستلزم معاملات واقعی ونه گفتگوهای کمیته ای است.»

این کارشناس گروه بحران تاکید کرده است در صورتیکه واشنگتن و تهران به یک توافق دوجانبه دست پیدا کنند، سایر کشور های عضو گروه ۵+١، حتی بر خلاف میل باطنی خود، آن را خواهند پذیرفت.

حسن روحانی رئیس جمهور جدید گفته است مخالفتی با گفتگوهای مستقیم ایران با آمریکا ندارد، اگرچه هرگونه تصمیم در مورد پرونده اتمی ایران به عهده خامنه ای است.

گروه بین المللی بحران با این حال افزوده است کشور های غربی نباید انتظار داشته باشند حسن روحانی، امتیازاتی عمده به آنان قایل گردد.

به گفته این گروه، نقش حسن روحانی در توافق نامه تعلیق غنی سازی اورانیوم از سوی ایران در فاصله سالهای ٢٠٠٣ تا ٢٠٠۵ موجب شد وی مورد انتقاد شدید جناحهای محافظه کار قرار بگیرد و این موضوع وی را وادار خواهد کرد از گام گذاشتن به این حوزه پر مخاطره اجتناب کند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، رئیس جمهور جدید ایران تعهد کرده است کشورش را از انزوای دیپلماتیک بیرون آورد و به همین دلیل تلاش خواهد کرد در برنامه اتمی این کشور، شفافیتی را که آژانس بین المللی انرژی اتمی از دیرباز خواهان آن است، رعایت کند.

گروه بین المللی بحران در گزارش خود می افزاید این موضوع که حسن روحانی احساس کند غرب به او پشت کرده است، وی را وادار خواهد کرد با احتیاط بیشتری عمل کند.

مقاله قبلیانتخاباتی که گذشت وآینده ای که پیش روست
مقاله بعدیجورج گالووی با یک فیلم علیه تونی بلر وارد میدان می‌شود..
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.