کریستوفر نولان کارگردان با عوامل سرشناس فیلم «مخمصه» در کارگاه بحث و بررسی این فیلم محبوب سال ۱۹۹۵ شرکت می‌کند.

 کریستوفر نولان که به تازگی ساخت فیلم «دانکرک» را به پایان برده در نشستی با عوامل فیلم «مخمصه» شامل رابرت دنیرو و آل پاچینو و کارگردان مشهور یعنی مایکل مان سخن می‌گوید.

عوامل فیلم تحسین‌شده «مخمصه» در این پنل حضور می‌یابند تا در پرسش و پاسخی که توسط کریستوفر نولان کارگردان «بین‌ستاره‌ای» انجام می‌شود، سخن بگویند.

این نشست برای ۷ سپتامبر درنظر گرفته شده و مکان آن سینما ساموئل گلدوین در بورلی هیلز است. علاوه بر این جلسه پرسش و پاسخ، نسخه ترمیم شده فیلم با کیفیت ۴K نمایش داده می‌شود.

«مخمصه» داستان موش و گربه بازی بین یک کارگردان باهوشی به نام ونسان هانا با بازی پاچینو و یک گانگستر حرفه‌ای به نام نیل مک‌کالی با بازی رابرت دنیرو است.

مان پیشتر اعلام کرده بود که قصد دارد یک رمان درباره این فیلم بنویسد. شاید اگر کسی باشد که بتواند اطلاعات بیشتری از زیر زبان او بیرون بکشد، نولان باشد.

این رویداد که آکادمی اسکار آن را ترتیب داده، موجب شده نولان بار دیگر با آل پاچینو در کنار هم قرار بگیرند. این دو با هم در درام «بی‌خوابی» یا «اینسومنیا» در سال ۲۰۰۲ همکاری کرده بودند که رابین ویلیامز و هیلاری سوانک دیگر اعضای گروه بازیگری آن بودند.

نولان به سختی در حال تکمیل درام «دانکرک» است که قرار است جولای ۲۰۱۷ راهی پرده‌ سینماها شود. «ممنتو»، «شوالیه تاریکی» و «سرآغاز» از فیلم‌های نولان هستند که همگی در فهرست ۱۰۰ فیلم برتر بی‌بی‌سی برای قرن ۲۱ جای گرفتند.

به گزارش مهر به نقل از ایندیپندنت، «مخمصه» اولین فیلمی بود که رابرت دنیرو و آل پاچینو در مقابل یکدیگر در سکانس‌هایی از آن بازی کردند. البته ۲۱ سال قبل هردو در قسمت دوم فیلم «پدرخوانده» به ایفای نقش پرداخته بودند ولی در هیچ قسمتی از این فیلم مقابل یکدیگر قرار نمی‌گرفتند. در فیلم پاچینو و دنیرو حدود ١٥ دقیقه در مقابل یکدیگر قرا می‌گیرند و این رویارویی دو غول بزرگ سینما در قرن ٢٠ را بسیاری از صاحبنظران و منتقدان فیلم و سینما رویارویی دو سبک مهم بازیگری یعنی سبک برون گرای پاچینو و سبک درون گرای دنیرو دانسته‌اند که در نوع خود یک کلاس بازیگری است.

مقاله قبلیحمایت رئیس آکادمی اسکار از یک فیلم جنجالی
مقاله بعدی«سکوت» بلندترین فیلم اسکورسیزی می‌شود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.