اسکات فاینبرگ منتقد هالیوود ریپورتر که هفته پیش فهرست نامزدهای اسکار را از زاویه دید خودش پیش بینی کرده بود، اکنون در نگاهی تحلیلی از دلایلی که “گذشته” می تواند به عنوان برنده فیلم بخش غیرانگلیسی زبان انتخاب شود، سخن گفته است.

 این منتقد سینمایی در تحلیل خود می نویسد: سرانجام همه فیلم های غیرانگلیسی زبان برای رقابت در بخش اسکار خارجی معرفی شدند. این در حالی است که اصغر فرهادی به عنوان اولین کارگردانی است که برای دومین سال برای این بخش معرفی شده است. اما از میان نامزدهای قابل توجهی از عربستان سعودی، لهستان و دانمارک کدامشان بیشترین شانس را به خود اختصاص می دهد؟

وی می نویسد: این هفته روشن شد که 76 فیلم از کشورهای دیگر در بخش اسکار فیلم خارجی‌زبان اسکار معرفی شده اند. طبیعتا هیچکس همه این فیلم ها را تماشا نکرده است اما در هرحال همه حتما شماری از این فیلم ها را در جشنواره های مختلف دیده‌اند.

و درست همین حالا من اعلام می کنم فیلم “گذشته” ساخته اصغر فرهادی که از ایران برای این رقابت معرفی شده می تواند فیلم برنده این بخش باشد. اصغر فرهادی نویسنده و کارگردان این فیلم همان فردی است که با فیلم “جدایی” فیلم دیگری درباره کشاکش داخلی یک زندگی، موفق شد جایزه اسکار را دو سال پیش برای اولین بار به ایران ببرد.

اما بین این دو فیلم اصغر فرهادی یک تفاوت بزرگ وجود دارد: این فیلم جدید که برنیس بژوی فرانسوی (بازیگر فیلم “آرتیست”) برای بازی در آن موفق به کسب جایزه کن شد، در پاریس فیلمبرداری شده و به زبان فرانسوی است در حالی که فیلم قبلی در ایران فیلمبرداری شده بود و زبان آن فارسی بود. به این دلیل و این که موضوع این فیلم که درباره طلاق است برای برخی از ایرانی ها زیادی فرانسوی است. اما از زمانی که آکادمی اجازه داد تا حتی اگر فیلمی به زبانی غیر از زبان کشور معرفی‌کننده ساخته شود، اجازه شرکت در رقابت را پیدا می کند، ایران این فیلم را انتخاب کرد و فیلم ایرانی تری از این فیلم برای معرفی در اسکار نداشت.

به همه این دلایل است که می گویم برد “گذشته” قطعی به نظر می رسد.

اما امسال نیز درست مثل همان سالی که “جدایی” نامزد اسکار بود و بزرگترین دشمن ایران در عرصه جهانی یعنی اسراییل(رژیم اشغالگر قدس) شانس اصلی رقابت با این فیلم را داشت، امسال نیز اسراییل دو سال پس از آن رقابت برای فیلمی با عنوان “پانویس”، با فیلمی دیگر راهی اسکار شده که ساخته یووال آدلر است و عنوان آن “بیت اللهلم” است.

این تریلر درباره رابطه یک عضو سازمان اطلاعات اسراییل و خبررسان جوان فلسطینی اوست. این فیلم به تازگی 6 جایزه از فستیوال فیلم اسراییل را که در حکم اسکار آنهاست، دریافت کرده که جایزه بهترین فیلم سال از جمله آنها بود.

اسراییل در طول 56 سال برگزاری رقابت بهترین فیلم خارجی زبان در اسکار تا کنون 10 فیلم در این بخش معرفی کرده است. این در حالی است که فرانسه با 36 فیلم، ایتالیا با 27 فیلم، اسپانیا با 19 فیلم ، سوئد با 14 فیلم و ژاپن با 12 فیلم در این رقابت شرکت کرده اند. از سوی دیگر عربستان سعودی تاکنون نامزدی را در این بخش معرفی نکرده بود و امسال برای اولین بار با فیلم “مجدا” به کارگردانی حنیفا المنصور کارگردان زن عرب، تجربه حضور در این بخش را به دست می آورد. امسال برای نخستین بار فیلم هایی از مولداوی و مونته نگرو نیز در این بخش شرکت کرده اند و پاکستان برای اولین بار در پنجاه سال اخیر، نماینده خود را برای این بخش معرفی کرده است.

ایتالیا نیز از دیگر مدعیان این بخش در رقابت امسال است. این کشور امسال با فیلم “زیبایی بزرگ” که فیلمی به سبک فلینی امروزی است، در این رقابت شرکت کرده است. “شکار” از دانمارک با بازی مدس میکلسون که جایزه بهترین بازیگر جشنواره کن سال 2012 را دریافت کرد و فیلم “عمر” از فلسطین که جایزه ویژه بخش داوری را از جشنوره کن امسال برد، دیگر مدعیان امسال هستند.

“استاد بزرگ” از هنگ کنگ به کارگردانی وونگ کار وای فیلمساز بین المللی و “گلوریا” از شیلی که یک کمدی سیاه درباره تلاش زنان میان سال برای یافتن عشق است و “والسا” فیلمی از لهستان ساخته آندرزیج وجدا درباره زندگی لخ والسا سیاستمداری که جایزه نوبل را در سال 1983 برد و از سال 1990 تا 1995 رییس جمهور این کشور بود، از دیگر رقبای امیددار بخش اسکار خارجی زبان امسال هستند.

در همین حال چند فیلم بسیار پر شانس چون “آبی رنگ ترین گرم است” از فرانسه، “ظرف ناهار” از هند و “مثل پدر ، مثل پسر” از ژاپن که هر یک جوایز معتبری در طول سال به دست آورده بودند، از سوی کشورهایشان برای این رقابت معرفی نشدند.

 به گزارش  مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، این 76 فیلم به زودی برای اعضای آکادمی نمایش داده می شوند تا فهرستی از پنج فیلم برتر از این میان انتخاب شود. به این فهرست چهار فیلم دیگر نیز از سوی یک کمیته ویژه افزوده می شود و این فهرست به اطلاع عموم می رسد. در مرحله بعد یک فهرست نهایی متشکل از پنج فیلم انتخاب خواهد شد که رقبای اصلی برای کسب این جایزه خواهند بود.

مقاله قبلیاحمد خاتمی: آمریکا برای ایران “مار” بود و هم اکنون به یک “افعی” تبدیل شده است
مقاله بعدیاحتمال خداحافظی دانیل رادکلیف با نقش هری پاتر
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.