آلکس روکو بازیگر و صداپیشه آمریکایی که بیشتر به خاطر بازی درخشانش در نقش مو گرین در فیلم «پدر خوانده» شهرت داشت، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.

 روکو که از سرطان رنج می برد بعد از ظهر شنبه در خانه اش در استودیو سیتی از دنیا رفت.

روکو که بازیگری را همراه  لئونارد نیموی آموخت، علاوه بر بازی، در زمینه صداپیشگی نیز فعالیت داشت و در انیمیشن سیمپسون ها به جای شخصیت راجر مایر جونیور صحبت می‌کرد.

روکو در فیلم «دیترویت ۹۰۰۰» در سال ۱۹۷۳ نقش یک کارگاه درست کار را داشت و به جای شخصیت مورچه در انیمیشن «زندگی یک حشره» در سال ۱۹۹۸ صحبت کرد. او در سال ۱۹۹۰ برنده جایزه امی بهترین بازیگر مکمل مرد برای بازی در مجموعه «تدی زی معروف» شد.

او در مصاحبه ای که در سال ۲۰۱۲ انجام داده بود از بازی در نقش  مو گرین، گانگستر یهودی فیلم «پدر خوانده» به عنوان بهترین نقشش یاد کرده بود.

آلکساندر فدریکو پتریکونه جونیور در ۱۹۳۶ در کمبریج در ایالت ماساچوست به دنیا آمد. او در سال ۱۹۶۵ با بازی در فیلم «عشق موتور» به کارگردانی راس مایر وارد عرصه بازیگری شد. چند سال بعد او در انیمیشن «بت من» در سال ۲۰۱۱ در به جای شخصیت کارمین فالکون صحبت کرد.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، روکو بارها با آلن آرکین در فیلم هایی همچون «فری بی و لوبیا» ۱۹۷۴،«قلب های غربی» ۱۹۷۵ همکاری کرد. از فیلم های اخیر او می توان به «طراح عروسی»، «آس های دودی» و «مرا گناهکار بدان» به کارگردانی سیدنی لومت اشاره کرد.

مقاله قبلینقد یک عکس: آیا میادین مین با عبور رزمندگان گشوده می‌شد؟! محمد درودیان، پژوهشگر جنگ ایران و عراق
مقاله بعدیسام مندس: دیگر «جیمز باند» نمی‌سازم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.