بازیگر و کارگردان برنده اسکار با حضور در جشنواره فیلم کارلووی واری در جمهوری چک از بازی در صحنه مهدکودک به عنوان اولین تجربه بازیگری‌اش یاد کرد.

کیسی افلک که در جشنواره کارلووی واری حضور یافت تا دومین فیلمی را که کارگردانی کرده در آنجا معرفی کند، در یک مصاحبه مطبوعاتی گفت نخستین بار در مهد کودک در نقش یک شیر ظاهر شد و این نمایش در حضور رزا پارکس فعال حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا برگزار شده بود.

افلک ۴۳ ساله که یکشنبه شب فیلم جدیدش با عنوان «نور زندگی من» را در جشنواره بین‌المللی فیلم کارلووی واری به نمایش درآورد با یادآوری اولین نقشش گفت: رزا پارکس به مدرسه ما آمده بود و برای استقبال از او یک نمایش ترتیب داده شده بود که من در آن در نقش شیر بازی کردم.

وی افزود: یادم نمی‌آید آنجا چه کار کردم اما می‌دانم بدون لباس خاص فقط غرش شیر را انجام می‌دادم. بعد از نمایش هم گروه بازیگران به رزا پارکس معرفی شدند و او وقتی به من رسید سرش را پایین آورد و گفت: غرش‌هایت را دوست داشتم.

وی با تاکید بر اینکه این تجربه را هیچگاه فراموش نکرده افزود: همیشه احساس غم و اندوه می‌کنم که برای رزا پارکس غرش کردم.

رزا پارکس سال ۲۰۰۵ در ۹۲ سالگی درگذشت و کسی بود که سال ۱۹۵۵ در مونتگومری در اتوبوس روی صندلی سفیدپوست‌ها نشست و برای این کار به دادگاه رفت.

افلک در کارلووی واری با آنا پینوسکی حضور یافت که در فیلم «نور زندگی من» نقش دختر او را بازی کرده است. وی در نقش پدر باید از دخترش در دورانی آخرالزمانی که بر اثر یک بیماری همه زنان کشته شده‌اند مراقبت کند. وی گفت بر مبنای تجربه خودش این فیلم را نوشته و کارگردانی کرده و نظر ۲ پسرش موجب شد تا شخصیت فرزند فیلم را دختر انتخاب کند.

افلک که وگان است و همواره در تلاش بوده است تا آگاهی مردم را از مسایل زیست محیطی و اجتماعی بالا ببرد، افزود گرچه این فیلم با ایده افزایش شناخت از مسایل اکولوژیکی ساخته نشده اما امیدوار است چنین تاثیری هم داشته باشد. وی افزود: واقعاً به قدرت هنر در دورانی مثل حالا باور دارم. مردم مسایل مختلف را می‌گیرند و از آن داستان می‌سازند و این ربطی به اینکه آنها سیاسی باشند یا نه ندارد. این به دیالوگ بین مردم کمک می‌کند و آنها را به هم نزدیک‌تر می‌سازد.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، افلک در پاسخ به اینکه در پلات این فیلم بیشتر مردان هم مرده‌اند گفت: اینطوری خشونت فیلم کمتر می شد. خشونت در فیلم چیزی است که شخصیت اصلی تلاش دارد در برابر آن از خودش دفاع کند.

مقاله قبلیضرر ۱۲۵ میلیون دلاری کمپانی لوک بسون
مقاله بعدینظر دانشمندان درباره ایجاد سیاه‌چاله‌ها تغییر کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.