«الیور استون» بدلیل عدم پذیرش نسخه اولیه فیلنامه‌اش از پروژه ساخت فیلم زندگی «مارتین لوترکینگ» کنار کشید.

 این کارگردان سرشناس برنده اسکار که با فیلم جدیدش قصد داشت دوباره وارد عرصه سیاست شده و زندگی «مارتین لوترکینگ»، مهمترین چهره تاریخ آمریکا را به سینما بیاورد،از این پروژه سینمایی کنار‌ه‌گیری کرد.

به گزارش رویترز، قرار بود این فیلم با بازی «جیمی فاکس» به پرده سینماها برود، اما روز شنبه الیور استون در «توییترش» اعلام کرد که نسخه اولیه فیلنامه زندگی مارتین لوترکینگ با موافقت تهیه‌کنندگان این فیلم، مسئولان دو کمپانی فیلمسازی برادران وارنر و دریم ورکس مواجه نشده و او قصد بازنویسی فیلمنامه را نیز ندارد، به همین دلیل از پروژه کناره‌گیری می‌کند.

 Martin_Luther_King_Jr._and_Lyndon_Johnson

البته هنوز مسئولان این دو کمپانی فیلمسازی واکنشی به کنار‌گیری الیور استون نشان نداده‌اند، این در حالیست که فردا (سومین دوشنبه ماه ژانویه) در آمریکا روز مارتین لوترکینگ نام دارد که هرساله جشن گرفته شده و تعطیلی رسمی است.

از الیور استون که پیش از این فیلم زندگی دو رئیس جمهور آمریکا،«جان.اف کندی»،‌ «نیکسون» و چند چهره سیاسی را مقابل دوربین برده است به عنوان یکی از مطرح‌ترین چهره‌های سینمای آمریکا همواره دارای دیدگاه‌های تند و بی‌پروا در مسائل سیاسی و اجتماعی است نامبرده می‌شود. او همچنین خالق فیلم‌های مطرحی چون «متولد چهارم جولای»، «قاتلین بالفطره» و «وال‌استریت» است.

مارتین لوترکینگ رهبر سیاهپوست جنبش حقوق مدنی ایالات متحده آمریکا بود. او رهبری جنبش تحریم سیاهپوستان را برعهده گرفت و به‌عنوان یک فعال مبارزه با تبعیض نژادی در سرتاسر آمریکا و جهان شهرت یافت. وی در مبارزه علیه نژادپرستی از آبراهام لینکلن و مهاتما گاندی پیروی می‌کرد.

مارتین لوترکینگ در سال ۱۹۶۳ به‌عنوان مرد سال ازسوی مجله تایم برگزیده شد و در سال ۱۹۶۴ به‌عنوان جوان‌ترین فرد جایزه صلح نوبل را دریافت کرد.

وی در سال ۱۹۶۳ در گردهمایی بزرگ طرفداران تساوی حقوق سیاهان در واشنگتن، پایتخت آمریکا، معروفترین سخنرانی خود را به‌نام «رویایی دارم» انجام داد که از مهم‌ترین سخنرانی‌ها در تاریخ این کشور به‌شمار می‌آید.

به گزارش ایسنا؛ مارتین لوترکینگ در چهارم آوریل ۱۹۶۸ در شهر ممفیس آمریکا ترور شد.

http://today.uconn.edu/blog/2013/01/martin-luther-king-day-events-highlight-importance-of-civil-rights-in-america/

http://scmlmag.com/2013/07/13/oliver-stone-slams-government-surveillance-machine/
مقاله قبلیعاملین شلیک به پلنگ تنکابن (البرز) شناسایی و بازداشت شدند
مقاله بعدیاصغر فرهادی مهمان ویژه‌ی «امیرکاستاریکا»
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.