مارسین ورونا، کارگردان فیلمی که هفته پیش در جشنواره فیلم تورنتو به نمایش درآمد در لهستان مرده پیدا شد.

 مارسین ورونا کارگردان فیلم ترسناک «شیطان» که اولین اکران جهانی‌اش را در جشنواره فیلم تورنتو تجربه کرد، جمعه شب در هتلی در لهستان مرده پیدا شد. او ۴۲ سال داشت.

پلیس لهستان تحقیقات برای علت مرگ این کارگردان را شروع کرده است.

ورونا در حال آماده شدن برای اکران فیلمش در جشنواره فیلم گدینیا بود. این فیلم قرار بود در «جشن خیالی» آستین و نیز جشنواره فیلم استیگس به نمایش درآید.  قرار بود این فیلم در اکتبر در سینماهای لهستان روی پرده‌های نقره‌ای برود.

جشنواره فیلم تورنتو با صدور بیانه ای از درگذشت این کارگردان اعلام تاسف کرد. در این بیانیه آمده است: عمیقا از شنیدن خبر درگذشت مارسین ورونا شوک زده شدیم. فیلم «شیطان» واقعا ظهور یک صدای جدید در صحنه سینمای جهانی بود. فکر ما با دوستان و خانواده اوست، به ویژه با همسرش و شریک تولیدکننده‌اش اولگا زیمانسکا که با او برای نمایش فیلم در تورنتو حضور داشت.

دیشب (شنبه) فیلم «شیطان» یک بار دیگر در سینما اسکاتی بانک تورنتو به نمایش درآمد و به ورونا ادای احترام شد.

جو لیدون منتقد ورایتی، در نقدش بر «شیطان» آن را نگاهی مدرن به فولکلوریکی از فرهنگ یهودی خوانده و داستان ارواحی با طنز ابزورد نامیده بود.   

به گزارش مهر به نقل از ورایتی، ورونا دو فیلم دیگر را پیش از «شیطان» ساخته بود که شامل «گوشت من خون من» در سال ۲۰۰۹ و «مراسم تعمید» در سال ۲۰۱۰ بود. او به عنوان یکی از ستارگان تازه صنعت فیلم لهستان شناخته می‌شد و از استادان دپارتمان رادیو و تلویزیون دانشگاه سیلسیا در کاتووایس بود. او در شهر تاموف لهستان به دنیا آمده بود.

مقاله قبلیاسحاق جهانگیری: بابک زنجانی گردن‌کلفتی می‌کند
مقاله بعدیالنصره ۵۶ نیروی ارتش دولتی سوریه را اعدام کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.