تهران، ۲۲ آبان – کشف ۷۴ جسد دست و پا بسته در سد کرج به یک بحران خبری تبدیل شده است؛ خبری که ابتدا منتشر، سپس حذف و در نهایت تکذیب شد، اما شواهد متناقض، سؤالات جدی درباره سرنوشت ناپدیدشدگان اعتراضات سال‌های اخیر را برانگیخته است.

روزنامه محلی "پیام سپیدار" در شماره یکشنبه ۱۸ آبان خود، از کشف دست‌کم ۷۴ جسد در وضعیت دست و پای بسته و پیچیده‌شده در پتو، پلاستیک و موکت در سد کرج خبر داد. این اجساد طی روند خشک شدن سد از ابتدای سال تا شهریور کشف شده‌اند. خبرگزاری رویداد ۲۴ نیز همین گزارش را منتشر کرد.

ساعاتی پس از انتشار، این خبر به شکل مشکوکی از تمامی رسانه‌های داخلی حذف شد. روزنامه پیام سپیدار دو روز بعد با صدور اطلاعیه‌ای، انتشار چنین خبری را تکذیب کرد، اما رویداد ۲۴ بلافاصله تصویری از نسخه چاپی روزنامه منتشر کرد که خبر کشف اجساد در صفحه اول آن به چشم می‌خورد.

استانداری البرز در واکنشی شتاب‌زده، کشف هرگونه جسد از سد امیرکبیر (کرج) را قویاً تکذیب کرد، اما توضیحی درباره چرایی انتشار اولیه این خبر در رسانه‌های رسمی ارائه نداد.

افشین نریمان، خبرنگار، در صفحه ایکس خود نوشت: "دست و پای بسته یعنی این افراد تا قبل از انداخته شدن به آب زنده بودند و اینگونه به قتل رسیدند. سپاه پاسداران در سد کرج پایگاه دارد و اساساً همه شناورهای روی دریاچه این سد، متعلق به نهادها و ارگان‌های دولتی هستند."

کاربران شبکه‌های اجتماعی، این خبر را با سرنوشت ناپدیدشدگان اعتراضات سال‌های اخیر مرتبط دانسته‌اند. آنها یادآوری می‌کنند که پیکر دنیا فرهادی، دانشجوی اهوازی، پس از قتل در رود کارون انداخته شد و جسد ارشاد رحمانیان، از کشته‌شدگان آبان ۹۸، در وضعیتی مشابه در حاشیه سد گاران مریوان پیدا شد.

این دومین بار است که چنین خبری درباره سد کرج منتشر می‌شود. در آذر ۱۳۹۸، یک ماه پس از اعتراضات آبان، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه بهمن پرورش، غواص معروف ایرانی، حین جستجو در این سد با اجساد متعددی از جوانان با دست و پای بسته مواجه شده است.

تاکنون هیچ نهاد رسمی، تحقیقات مستقلی درباره این گزارش‌ها انجام نداده و سرنوشت بسیاری از بازداشت‌شدگان اعتراضات سال‌های گذشته همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است.

منابع:
-روزنامه محلی پیام سپیدار، شماره ۱۸ آبان ۱۴۰۴
-خبرگزاری رویداد ۲۴
-اطلاعیه استانداری البرز
-گزارش اپک تایمز
-پست‌های کاربران در شبکه اجتماعی ایکس

مقاله قبلیبرچیدن کامل رژیم ایران: افشای هدف جدید استراتژیک اسرائیل تا پایان دوره ترامپ
مقاله بعدیخون حقیقت بر سنگِ سکوت؛ در سوگ داریوش و پروانه فروهر و همه جان‌باختگان راه آزادی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.