تصور اینکه 3000 سال پیش پروتز در مصر ساخته شده است کمی دشوار است اما یک پای مصنوعی چوبی متصل به یک مومیای که متعلق به سال‌های بین 710 – 950 پیش از میلاد است را داشته است.

این قدیمی‌ترین پروتزی است که تاکنون دیده شده است.

در آن زمان نیز مانند امروز پروتز می‌توانسته زندگی انسان‌های معلول یا کسانی که در اثر حادثه‌ای معلول شده‌اند را تغییر دهد اما گاهی به علت هزینه بالا غیر قابل دسترس است.

2 نفر از مردگان یک گورستان در نزدیکی شهر «اقصر» در مصر 2 پای مصنوعی داشتند که به گفته کارشناسان این قدیمی‌ترین پروتز تاکنون است که یافت شده است. یکی از آنها به نام «گرویل چستر» درحدود 600 سال قبل از عصر ما پروتز داشته است که با پارچه کتانی، چسب و گچ، چوب و چرم پای راست وی بسته شده بود.

نفر بعد که قدمت آن بین 710-950 پیش از میلاد برآورد شده است یک مومیای دیگر به نام «تاباکتنموت» است که به نظر می‌رسد دختر کشیش بوده و پای خود را در اثر قانقاریا از دست داده است.

«ژاکلین فینچ» محقق در دانشگاه منچستر گفت: بسیاری از مرده‌ها بخش‌هایی از بدنشان مانند دست و پا پروتز داشته است.

این نشان می‌دهد آنها برای راه رفتن استفاده می‌شده است. به منظور تلاش برای اثبات یک فرایند پیچیده و دشوار بود.

ما با کارشناسان نه تنها در شیوه دفن مصری‌ها بلکه در طراحی پروتز و ارزیابی راه رفتن کامپیوتری آنها نیز تحقیق کرده‌ایم.

محققان از 2 داوطلب خواستند تا 2 انگشت پای مصنوعی که یافت شده بود را استفاده کرده و راه بروند.

آنها دریافتند که پای مصنوعی «تاباکتنموت» پای بسیار راحتی بوده است.

چاپ 3 دی انقلابی در طراحی و کمک‌های بیشماری در پروتز داشته و در دسترس همه است.

به گزارش فارس؛ خوشبختانه با تغییرات شگرف فناوری و توسعه چاپ 3دی در حال حاضر امکان تولید محصولات پیچیده است.

مقاله قبلیسنجاب ایرانی در خطر انقراض
مقاله بعدیتوبیخ محمد عابدینی، دبیر آموزش و پرورش به اتهام لینک در صفحه فیسبوک شخصی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.