باستان‌شناسان در یک تابوت کوچک و مزین‌شده، یک جنین را کشف کرده‌اند که با دقت بسیاری در تابوت جاسازی شده است. این جنین که مربوط به 2500 سال پیش و دوران مصر باستان می‌شود در 16 تا 18 هفتگی دوران بارداری مادرش سقط و فوت شده است.

به تازگی باستان‌شناسان یک تابوت کوچک را به طول 44 سانتی‌متر یافته‌اند که در آن جسد یک نوزاد، که نمونه‌ای از یک جنین مومیایی‌شده و دفن‌شده در جامعه مصر باستان است، قرار گرفته است. این کشف تنها نمونه بررسی‌شده آکادمیکی است که دانشمندان متوجه شدند جنین در 16 تا 17 هفتگی بارداری مادرش بوده است.

این نمونه گویای آن است که در مصر باستان حتی برای کسانی که قبل از تولد جان خود را از دست می‌دادند، مراسم دفن برگزار می‌شده است.

این تابوت کوچک در سال 1907 در نوار غزه و در توسط باستان‌شناسان دانشگاه بریتانیا کشف شد و به موزه فیتزویلیام سپرده شد. به نظر دانشمندان، این تابوت یک تابوت کامل و نمونه عالی از یک تابوت چوبی است که از اواخر دوران مصر باستان به دست آمده است. قدمت این تابوت به سال 525 تا 664 قبل از میلادی برمی‌گردد. بدنه و در این تابوت هر دو از چوب سدار ساخته شده‌اند. اگرچه این تابوت با گذشت زمان فرسوده شده است اما کاملا مشخص است که چوب با دقت و زحمت بسیار در مقیاس کوچک تراشیده و سپس تزئین شده است.

دور این جنین را با دقت زیادی باندپیچی کرده‌اند و سپس با رزین سیاه مذاب‌شده تابوت را پر کرده‌اند. سال‌های متوالی تصور می‌شد که مصریان باستان قبل از مومیایی کردن مردگان‌شان، محتویات داخل بدن آنها را خالی می‌کردند.

باستان‌شناسان با عکس‌برداری اشعه ایکس از این مومیایی متوجه شدند که حتی اگر مرده آنها نوزاد یا جنین هم بوده است، این کار را انجام می‌دادند. به همین دلیل تصمیم گرفتند که از این جنین باندپیچی‌شده و بقچه مانند «سی‌تی اسکن میکرو» (مقطع‌نگاری کامپیوتری) کنند.

این تصاویر سطح مقطعی نخستین تصاویر را از بقایای بدن یک انسان بسیار کوچک آشکار کرد که کاملا دست‌نخورده باقی مانده است. آنها با این روش حتی توانستند انگشت دست‌ها و پاها و همچنین استخوان‌های پاها و بازوهای دراز این جنین را با وضوح بالا ببینند. اگرچه جمجمه و لگن این جنین به دلیل شکل‌گیری ناقص و نرمی بیش از حد، کاملا متلاشی شده بودند اما باستان‌شناسان با بررسی‌های بیشتر متوجه شدند که این جنین در هفته هجدهم در شکم مادرش مرده است.

به گفته دانشمندان، تعیین جنسیت این جنین امری کاملا غیرممکن است. به نظر می‌رسد که جنین بر اثر بروز یک حادثه ناگوار و سقط غیرعمدی از بین رفته است زیرا هیچ ناهنجاری در بدن این جنین وجود ندارد که دلیل طی نکردن مدت زمان کافی تا به دنیا آمدن او باشد.

دانشمندان در سی‌تی اسکن‌ها دریافتند که بازوهای جنین را دور سینه‌اش قرار داده‌اند و همچنین ریزه‌کاری‌ها و تزئیناتی که روی تابوت وجود دارند، نشانه واضحی از اهمیت و زمانی است که برای دفن این جنین در جامعه مصریان باستان صرف شده است.

جولی داوسون، مدیر نگهداری موزه فیتزویلیام در این مورد می‌گوید: « با استفاده از تکنولوژی مدرنی، که صدمه‌ای به آثار هنری یا اجساد قدیمی نمی‌زند، توانستیم شواهد قابل توجهی از کودک متولد نشده‌ای را به دست آوریم که در جامعه مصر باستان به وجود آمده است».

داوسون می‌افزاید: «دقت و کارهایی که مصریان باستان در دفن و مومیایی کردن این جنین به کار برده‌اند به وضوح نشان می‌دهد که آنها برای زندگی انسان‌ها حتی در هفته‌های اول به وجود آمدن ارزش قائل بودند».

به گزارش آنا به نقل از Independent، گفتنی است که این نخستین جنینی نیست که از مصر باستان کشف شده است. در مقبره پادشاه توت‌‌عنج آمون دو جنین مومیایی‌شده وجود داشت که دانشمندان سن آنها را 25 هفته و 37 هفته (قبل از به دنیا آمدن و در شکم مادر) تخمین زده‌اند. به غیر از این نیز باستان‌شناسان نمونه‌هایی از جنین‌هایی را کشف کرده‌اند که به طور غیرعمد سقط شده‌اند و به سبک مصریان باستان دفن شده‌اند.

ترجمه و گزارش: نسترن صائبی

مقاله قبلیجام زهر حقیقی، جام زهر مجازی!
مقاله بعدیاحتمال حذف روسیه از المپیک ریو به دلیل دوپینگ
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.