کریستوفر نولان فیلمساز مشهور می‌گوید فیلمسازی او ترکیبی شهودی هندسی است.

نولان که در یکی از برنامه‌های نشست جشنواره فیلم ترایبکا ۲۰۱۵ شرکت داشت، افزود: من یک داستان کلی نمی‌نویسم و به طور حسی کار می‌کنم. وقتی کار می‌کنم کلی دیاگرام رسم می‌کنم تا مدل ریاضی یا علمی مورد نظرم را پیدا کنم. بعد تصاویری رسم می‌کنم تا نوع حرکتی را که می خواهم آن را دنبال کنم پیدا کنم.

او تاکید کرد که شهود در روند تدوین کار به سراغش می‌آید و گفت: همیشه با عجله زیادی تدوین می‌کنم و سعی دارم تا رعد و برق را در یک بطری گیر بندازم، دقیقا همان انرژی را که آنجا وجود دارد. همیشه به تدوین به عنوان یک کار غریزی یا امپرسیونیستی فکر می‌کنم نه کاری که نیاز به فکر زیادی داشته باشد، در واقع بیشتر آن را حس می‌کنم.

او افزود: همیشه یک فیلم را در تلاش برای یافتن پاسخ‌هایی به سوال‌های جالب شروع می‌کنم و فکر می‌کنم این سوال‌ها همیشه از فیلم قبلی به جای مانده‌اند.

در این نشست که بنت میلر کارگردان «شکارچی روباه» و «مانی‌بال» نیز در آن حضور داشت، او درباره ریشه‌های خلاقانه نولان که به فیلم‌های سوپر ۸ که به عنوان اسباب بازی‌های او و ملهم از «جنگ ستارگان» ساخته می‌شد، صحبت کرد. نولان گفت ابتدا به فیلمسازی به عنوان شغلش نگاه می‌کرد تا این که دو فیلم ریدلی اسکات یعنی «بیگانه» و «بلید رانر» را دید. وی تاکید کرد فکر و احساسی پشت این دو فیلم وجود دارد که کاملا می‌‌توان آنها را درک کرد.

او گفت امروز دیگر نمی‌تواند «مومنتو» را بسازد و این فیلم دیگر نمونه کلاسیکی از آن چیزی است که وقتی نمی‌دانی داری چه کار می‌کنی، انجام می‌دهی. وی افزود: اگر سعی کنم این فیلم را حالا بسازم شکست وحشتناکی خواهد بود. همینطور که بیشتر یاد می‌گیری فراموش کردن قوانین سخت تر می‌شود.

بنت از نولان درباره تلاش‌هایش برای حفظ رسانه فیلم در دوره گسترش دنیای دیجیتال هم سوال کرد و نولان در پاسخ گفت: این کار را می‌کنم زیرا فیلم بهترین کیفیت موجود برای خیال‌پردازی را دارد. فیلم بهترین وسیله برای حفظ یک تصویر است و این برای فیلمساز اهمیت دارد که همیشه امکان استفاده از آن را دارد.

به گزارش  مهر به نقل از ورایتی، چهاردهمین جشنواره فیلم ترایبکا که از ۱۵ آوریل (۲۶ فروردین) شروع شده و تا ۲۶ آوریل (۵ اردیبهشت) ادامه دارد کارش را با نمایش نسخه جدید فیلم «رفقای خوب» به اتمام می‌برد. این فیلم با بازی رابرت دنیرو که از بنیانگذاران این جشنواره سینمایی در نیویورک است، بیست و پنج سال پیش ساخته شد.

مقاله قبلیمسعود بارزانی: جمهوری اسلامی در نبرد آزادسازی موصل حضور نخواهد داشت
مقاله بعدیجیسون رضائیان به جاسوسی متهم شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.