افشین کرم پور، رضا انتصاری و مصطفی دانشجو از دراویش محبوس در بندهای ۴ و ۸ زندان اوین، در ششمین روز از اعتصاب غذای دراویش زندانی، دست به اعتصاب دارو زدند.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور، آقایان کرم پور و دانشجو که در حال گذراندن دوره درمانی در بیماستان شهدای تجریش بوده اند به تازگی به زندان منتقل شده و آقای انتصاری نیز به دفعات به دلیل عارضه قلبی – بدون اعزام به بیمارستان – در بهداری زندان اوین بستری شده اند.

آقای کرم پور به مشکل تنگی کانال نخاعی مبتلا بوده و آقایان دانشجو و انتصاری نیز به ترتیب از آسم شدید و کم کاری ریه و تپش شدید قلب رنج می برند.

یادآور می شود این سه درویش همراه با شش تن دیگر از دراویش محبوس در زندان اوین و زندان نظام شیراز دست به اعتصاب غذای جمعی زده و پایان اعتصاب خود را به برداشتن نگاه امنیتی از دراویش گنابادی موکول کرده اند.

مقاله قبلیمایکل داگلاس و اورلاندو بلوم وارد پروژه جنایی شدند
مقاله بعدیانتقال اسلامی و عبدی به بندهای ۷ و ۸ زندان اوین
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده