فیلم بعدی فرانسیس فورد کاپولا کارگردان «پدرخوانده» ممکن است آخرین فیلم او باشد.

فرانسیس فورد کاپولا که امسال ریاست جشنواره فیلم مراکش را برعهده دارد اطلاعاتی درباره فیلم جدیدش که افسانه‌ای ایتالیای-آمریکایی با عنوان «تصویر دوردست» است، ارایه کرد.

این کارگردان ۷۶ ساله پروژه‌ای خود را با افسانه «بودنبروک ها» نوشته توماس مان مقایسه کرد و گفت: ممکن است تنها یک فیلم دیگر در زندگی‌ام بسازم، اما این فیلم ممکن است خیلی بلند باشد و ممکن است به جاهای مختلف برود. یک جورهایی شبیه کتاب توماس مان است و سه نسل یک خانواده را دربرمی‌گیرد.

کارگردانی که پنج جایزه اسکار در کارنامه دارد افزود: داستان آن در زمان تولد تلویزیون شروع می‌شود، رشد و همه گیر شدن تلویزیون و سرانجام پایان تلویزیون به عنوان رفتن به مرحله اینترنت است. بعد به این نتیجه رسیدم که می خواهم این کار را به عنوان یک تلویزیون زنده انجام دهم.

کاپولا افزود: این فیلم با یک فیلم عادی خیلی فرق دارد.

کاپولا بخشی از این فیلم را تابستان امسال در کالج شهر اوکلاهاما به صحنه برد و نمایش‌های خصوصی از آن را در پاریس، نیویورک و لس آنجلس اجرا کرد.

کاپولا در مصاحبه‌ای که در جشنواره فیلم مراکش انجام داد درباره علاقه اش به تجربه گرایی و ریسک پذیری در سینما هم حرف زد . این کارگردان که آخرین فیلمش را با عنوان «Twixt» در سال ۲۰۱۱ ساخته گفت: دیگری فیلمی وجود ندارد، تلویزیونی نیست- فقط سینماست و می‌تواند هر جایی باشد و هر کاری بکند.

وی مانیفستی هم ارایه کرد که می‌تواند ترس به دل سرمایه‌داران بالقوه بیندازد و در مورد عدم قطعیت موفقیت تجاری چنین فیلمسازی غیرمتعارفی گفت: احساس می کنم ضروری است که توانایی ریسک شکست را برای همه هنرها، داشته باشیم. نمی توانی شروع به ساخت یک پروژه بزرگ بکنی که ۱۰۰ درصد هیچ ریسکی هم نداشته باشد. چطور می توانی فیلم مثل «پدرخوانده» بسازی؟ با ریسک پذیری.

کاپولا افزود: یک نفر به تازگی از من سوال کرد «آیا آینده‌ای برای سینما وجود دارد؟» خب البته که وجود دارد. فیلم هایی هستند که نوه‌های شما هم تماشا خواهند کرد و خواهند ساخت. اما نمی توانی فکرش را هم بکنی که آنها چه جور فیلمی را دوست خواهند داشت.

این کارگردان در ادامه گفت: ما هم تا حالا فیلم‌های خیلی بزرگی ساخته‌ایم و برایمان سخت است باور کنیم که فیلم‌های بعدی ممکن است شبیه اینها نباشند. اما نمی‌توانی بدون تجربه‌گرایی جلو بروی و تجربه گرایی به این معنی است که ممکن است شکست هم بخوری.

از میان فیلمسازانی که در حال حاضر مشغول کار هستند کاپولا بر فیلم «داستان هایی که ما می گوییم» ساخته سارا پولی نویسنده، کارگردان، بازیگر کانادایی تاکید کرد و آن را به عنوان رویکردی شجاعانه تحسین کرد و گفت: او فیلمش را به روشی ساخته که نمی شود انتظار داشت خیلی در صنعت رایج سینما، پذیرفته شود و افزود: فیلم های بزرگ همیشه فقط با کپی کردن از فیلم‌های بزرگ دیگر ساخته می شوند.

به گزارش مهر به نقل از اسکرین دیلی، جرج لوکاس کارگردان تجربی دیگری است که کاپولا مدت درازی است با او دوست است و از وی یاد کرد و گفت فکر می‌کند او در «جنگ ستارگان» حیف شد، چون لوکاس یک مرد دیوانه بسیار تجربه گراست و همه عمرش را صرف این تولید بزرگ کرد و هیچوقت از آن جدا نشد اما من هنوز امیدوارم او آنقدر از این فیلم پول دربیاورد که بتواند چند فیلم کوچک بسازد. کاپولا گفت: او به من قول داده است.

مقاله قبلیآیا گذشته هسته ای جمهوری اسلامی یک معما است؟!
مقاله بعدیتصاویر گریه بابک زنجانی در دادگاه بیست و یکم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.