در طول تاریخ طولانی اسکار اهدای جایزه اسکار به کارگردان برتر یکی از مهمترین لحظات برگزاری این مراسم بوده است.

 در طول 87 سالی که از برگزاری اسکار می گذرد، برخی کارگردان‌ها بیشترین حضور روی صحنه را برای دریافت جایزه اسکار تجربه کرده اند و بیش از بقیه مور توجه اکادمی اسکار قرار گرفته اند.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، کارگردان های محبوب اسکار عبارتند از:

الیا کازان: او پنج بار نامزد دریافت اسکار شد و دو بار آن را برای فیلم های «قرارداد شرافتمندانه» در سال 1948 و «در بارانداز» در سال 1955 به خانه برد.

جان فورد: او پنج بار نامزد شد و تنها یک بار از این میان آن را از دست داد. او برای کارگردانی «خبرچین» در سال 1936، «خوشه های خشم» در سال 1941، «دره من چه سبز بود» در سال 1942 و «مرد آرام» در سال 1953 اسکار را تصاحب کرد.

فرانک کاپرا: این کارگردان متولد سیسیل 6 بار نامزدی اسکار را در کارنامه دارد و از این میان سه بار مجسمه طلای اسکار را به خانه برده است. برای «در یک شب اتفاق افتاد» در سال 1935، «آقای دیدز به شهر می رود» در سال 1937، و «نمی توانی این را با خودت بری» در سال 1939.

وودی آلن: هفت بار نامزد اسکار شده و آن را برای «آنی هال» در سال 1978 به خانه برده است. این فیلم آخرین فیلم کمدی بود که جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را برد.

فرد زینه مان: او نیز هفت بار نامزد اسکار شد و کارگردانی یکی از فیلم‌هایی را که بیشترین نامزدی اسکار را دریافت کرد در کارنامه داشت. او برای «از اینجا تا ابدیت» جایزه بهترین کارگردانی را در سال 1954 برد و یک برای دیگر هم برای کارگردانی «مردی برای تمام فصول» در سال 1967 این مجسمه طلایی را دریافت کرد.

دیوید لین: او هفت بار نامزد شد و جایزه را دو بار دریافت کرد. یک بار برای «پل رودخانه کوای» در سال 1958 و بار دیگر برای «لارنس عربستان» در سال 1963.

استیون اسپیلبرگ: او هفت بار نامزد اسکار شده و دو بار این جایزه را به خانه برده است؛ یکی برای «فهرست شیندلر» در سال 1994 و یک بار دیگر برای «نجات سرباز رایان» در سال 1999.

بیلی وایلدر: او هشت بار نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردانی شد و دو بار آن را دریافت کرد. یک بار برای «آخر هفته از دست رفته» در سال 1946 و دیگری برای «آپارتمان» در سال 1961.

مارتین اسکورسیزی: این فیلمساز مشهور هشت بار نامزد اسکار بهترین کارگردانی شده که یکی از آنها سال پیش برای «گرگ وال استریت» بود. اما او تنها یک بار آن را برای «از دست رفته» در سال 2007 دریافت کرده است.

ویلیام وایلر: او بیش از همه نامزد اسکار شده و رقم باور نکردنی 12 بار را در کارنامه دارد. او سه بار این جایزه را به خانه برد. برای «میس مینی ور» در سال 1943، «بهترین سال‌های زندگی ما» در سال 1947 و «بن‌هور» در سال 1960.

مقاله قبلیبنیاد هریتیج: ایران درردیف سرکوب شده ترین اقتصادهای جهان
مقاله بعدیپیش‌بینی برندگان اسکار در شبکه‌های اجتماعی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.