ریچارد سارافیان کارگردان معترض امریکایی به سیاست های این کشور شب گذشته در سن 83 سالگی درگذشت.

  ریچارد سارافیان کارگردانی است که در سال 1971 با فیلم نقطه اضمحلال به شهرت رسید. این فیلم درباره مردی است که با یک اتومبیل تمام طول بیابان نوادا را طی می کند تا به رهایی برسد.

فیلم به شدت نمادین است و راننده داستان که یک بازمانده از جنگ ویتنام و نماد مردم امریکاست قصد رهایی از سلطه سرمایه داری را دارند.

سارافیان مواردی چون جنگ طلبی، مواد مخدر، اختلاف طبقاتی، نژادپرستی و خشونت طلبی در جامعه امریکا را در این فیلم به چالش می کشد.

این کارگردان مورد علاقه و احرتام کارگردانان زیادی بود که از او مشاوره می گرفتند و از آن جمله می توان به کوئنتین تارانتینو اشاره کرد.

به گزارش سینماپرس از هالیوودریپورتر، سارافیان همسر خواهر رابرت آلتمن کارگردان متفاوت هالیوودی بود و از وی چهار پسر و یک دختر به جا مانده است.

مقاله قبلیاحمد زیدآبادی به مرخصی آمد
مقاله بعدی”فیس بوک در ایران فیلتر خواهد ماند”
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.