کارگردان «دوازده سال بردگی» و بازیگر کهنه‌کار برنده جایزه اسکار افتخاری امسال برای فعالیت‌های بشر دوستانه، برای ساختن فیلمی درباره یکی دیگر از فعالان حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا به هم ملحق شده‌اند.
نسخه چاپی

هری بلافونته بازیگر، خواننده و ترانه‌سرای سیاهپوست 87 ساله آمریکایی که امسال برنده جایزه اسکار افتخاری موسوم به جایزه فعالیت‌های بشردوستانه جین هرشولت شده است، در فیلم تازه‌ای که استیو مک‌کویین بر اساس زندگینامه پل رابسن خواهد ساخت، با وی همکاری خواهد کرد.

ورایتی سه‌شنبه شب گزارش داد که استیو مک‌کویین، کارگردان سیاهپوست انگلیسی فیلم «دوازده سال بردگی» که امسال برنده جایزه اسکار بهترین فیلم، فیلم‌نامه اقتباسی و بازیگر زن نقش مکمل شد، زندگینامه پل رابسن (1976-1898) خواننده و بازیگر سیاهپوست آمریکایی و فعال در جنبش حقوق شهروندی ساهپوستان آمریکا را می‌سازد.

پل رابسن متولد نیوجرسی که در دنیای بازیگری تئاتر به‌ویژه برای ایفای نقش اتللو شهرت داشت، در دوره‌ای وارد مبارزات ضد استعماری و همچنین فعالیت به نفع جمهوریخواهان درگیر در جنگ داخلی اسپانیا شد. وی در فهرست سیاهی قرار گرفت که سناتور مک‌کارتی در دوران موسوم به «مک‌کارتیسم» در آمریکای نیمه قرن بیستم تهیه کرد و درگیر دادگاه‌هایی شد که مک‌کارتی برای فالیت‌های ضد آمریکایی تشکیل داد.

استیو مک‌کویین دوشنبه‌شب در کنفرانسی مطبوعاتی در نیویورک اعلام کرد که در شش سال گذشته مشغول کار روی زندگینامه پل رابسن بوده است.

این فیلم‌ساز 45 ساله متولد لندن گفت که پس از ساختن  اولین فیلم بلندش، «اعتصاب غذا» (در سال 2008 که به زندگی بابی ساندز، مبارز ایرلندی می‌پرداخت) قصد داشته است زندگی پل رابسن را دستمایه دومین فیلم خود قرار دهد. مک‌کویین همچنین اعلام کرد که هری بلافونته، که اوایل سال جاری میلادی برای اولین بار در جریان اهدای جوایز منتقدان فیلم نیویورک با او ملاقات کرده است، در فیلم تازه‌اش با وی همکاری خواهد کرد.

استیو رادنی مک‌کویین در فاصله سال‌های 1993 تا 2007 چندین فیلم کوتاه ساخت و در سال 2008 با اولین فیلم بلندش، «اعتصاب غذا» (Hunger) به شهرت جهانی رسید. «اعتصاب غذا» برنده بیش از 40 جایزه بین‌المللی شد و استیو مک‌کویین برای این فیلم درباره آخرین ماه‌های زندگی بابی ساندز، مبارز ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در زندان بلفاست با بازی مایکل فاسبندر در نقش اصلی جوایز متعددی مانند جایزه بهترین فیلمساز نورسیده بفتا، دوربین طلایی و فیپرشی کن، کشف سال جوایز فیلم اروپایی و همچنین از جشنواره‌های شیکاگو، لندن، تورنتو، ونیز، سیدنی و ژنو دریافت کرد.

دومین فیلم بلند مک‌کویین با عنوان «شرم» (Shame) باز هم با بازی مایکل فاسبندر در نقش اصلی که در سال 2011 ساخته شد، باز هم بیش از 40 جایزه از جشنواره‌های مختلف گرفت و نامزد گلدن‌گلوب و بفتا شد. «دوازده سال بردگی» سومین فیلم او بود که در سال 2013 ساخته شد و در 48 کشور روی پرده رفت و برنده بیش از 200 جایزه بین‌المللی و از جمله دریافت‌کننده اسکار بهترین فیلم سال 2014 و بهترین فیلم بفتا و گلدن‌گلوب شد.

مقاله قبلیمرگ کارگردان «چه‌کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟»
مقاله بعدیپالت ستاره ای گرما بخش در زمستان شرقی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.