فیلم «مرز» ساخته علی عباسی کارگردان ایرانی تبار به عنوان برنده جایزه اصلی بخش نوعی نگاه جشنواره فیلم کن انتخاب شد.

بخش نوعی نگاه هفتاد و یکمین دوره جشنواره فیلم کن به ریاست بنسیو دل تورو فیلم «مرز» ساخته علی عباسی ایرانی -دانمارکی را به عنوان برنده جایزه اصلی خود معرفی کرد.

در این بخش رقابتی ۱۸ فیلم به نمایش درآمدند.

«مرز» که دومین فیلم بلند این کارگردان است بر مبنای داستان کوتاهی با عنوان «اجازه بده فرد درست وارد شود» نوشته جان اجوید لیندکوییست ساخته شده است. این فیلم که در روزهای نخست جشنواره در بخش نوعی نگاه به نمایش در آمد موفق به کسب نظر مثبت تماشاگران و منتقدان شد.

جایزه بهترین کارگردان این بخش نیز به سرگی لوزنیتسا از اوکراین اهدا شد که با فیلمش با عنوان «دانباس» تحقیقی سورآل درباره جنگ را ارایه کرده و فیلم افتتاحیه بخش نوعی نگاه امسال بود.

این کارگردان تاکنون ۳ بار در بخش رقابتی کن حضور داشته است.

سومین برنده بخش نوعی نگاه ویکتور پولستر بازیگر ۱۶ ساله فیلم بلژیکی «دختر» بود که جایزه بهترین بازیگر را دریافت کرد. این فیلم را لوکاس دونات کارگردانی کرده است.

جایزه بهترین فیلمنامه نیز به نویسنده-کارگردان مراکشی مریم بنم‌بارک رسید که برای نخستین فیلم بلندش «سوفیا» این جایزه را دریافت کرد. این درام که در کازابلانکا رخ می‌دهد درباره زنی ۲۰ ساله است که با مشکلات اجتماعی روبه رو می‌شود.

جایزه ویژه هیات داوری نیز به ژوآو سالاویزا و رنه نادر مسورا کارگردان‌های پرتغالی-برزیلی فیلم «مرده و دیگران» رسید.

این جوایز توسط بنسیو دل تورو رییس داوران این بخش به برندگان اهدا شد. خود وی ۱۰ سال پیش در جشنواره فیلم کن برنده جایزه بهترین بازیگر در بخش رقابتی برای فیلم «چه» ساخته استیون سودربرگ شده بود.

به گزارش مهر به نقل از ورایتی،آنه ماری جاسیر کارگردان زن فلسطینی، کانتمیر بالاگف کارگردان روس، ویرجینی لدوین بازیگر فرانسوی و جولی هانت سینگر مدیر اجرایی جشنواره فیلم تلوراید آمریکا داوران این بخش بودند.

مقاله قبلی«بشار اسد قصاب در آینده سوریه نقشی نخواهد داشت»
مقاله بعدیائتلاف مخالف جمهوری اسلامی و آمریکا در انتخابات عراق به پیروزی رسید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.