کارشناسان سازمان ملل متحد می‌گویند که گروه “شباب” در سومالی، زغال این کشور را به طور غیرقانونی، از طریق جمهوری اسلامی به فروش می‌رساند. قاچاق زغال سومالی پدیدۀ تازه‌ای نیست اما این نخستین بار است که اسم جمهوری اسلامی در این میان مطرح می‌شود.

گزارشی که کارشناسان سازمان ملل به شورای امنیت ارائه کرده‌اند و بخش‌هایی از آن به دست خبرگزاری فرانسه رسیده می‌گوید “از ماه مارس ٢٠١٨، مقصدهای اصلی زغال سومالی مناطق آزاد کیش و قشم بوده است”.

این قاچاق با اتکا به مدارک جعلی انجام می‌گیرد که در آن مبدأ زغال، کشورهای غنا، ساحل عاج و کومور نوشته شده است. سپس در بنادر جمهوری اسلامی، پس از نصب اتیکت “جمهوری اسلامی”، کالاها به طرف امارات متحد عرب و عمان فرستاده می‌شود.

زغال تولیدشده در سومالی زغال چوب است که اساساً در منطقه‌ای به اسم “بای” تهیه می‌شود. این تولید انبوه، جنگل‌ها و به طور کلی فضای سبز منطقه را سخت به خطر انداخته است.

سازمان ملل متحد از سال ٢٠١٢ وارد کردن زغال سومالی را برای همۀ کشورها ممنوع کرده تا از این طریق از تغذیۀ مالی گروه شباب جلوگیری کند. کارشناسانی که گزارش اخیر را تدوین کرده‌اند مأموریت دارند که بر اعمال این تحریم نظارت کنند. بنا به گزارش آنان، طی سال ٢٠١٧، حدود ٣٫۶ میلیون کیسه زغال صادراتی در سومالی تهیه شده که “حداقل ٧٫۵ میلیون دلار” برای گروه شباب درآمد داشته است. بر اساس ارزیابی کارشناسان سازمان ملل، گروه شباب  از هرکیسه زغال ٢٫۵ دلار “عوارض” می‌گیرد.

گزارش کارشناسان سازمان ملل می‌افزاید که با ضبط مقادیری زغال در امارات متحد عرب و عمان، تحریم به طور جدی‌تر عمل کرده ولی با اینحال فروش قاچاق ادامه دارد. در این گزارش از ساحل عاج و غنا خواسته شده که در مورد صدور مدارک بازرگانی دقت بیشتری داشته باشند. همچنین بر فقدان همکاری جمهوری اسلامی در تحقیقات به عمل آمده تأکید شده است.

گروه اسلامگرای شباب که وابسته به سازمان القاعده است جهد کرده که دولت فدرال سومالی را براندازد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه؛ قاچاق زغال سومالی تازگی ندارد. در سال ٢٠١۴ نیز سازمان ملل گفته بود که ١۶١ کشتی حامل زغال سومالی به کویت، امارات و عمان رفته‌اند.

مقاله قبلیهمکاری لیام نیسون با دزد شرافتمند
مقاله بعدیادامه بی‌خبری از هشت درویش گنابادی و نگرانی خانواده‌های زندانیان از سکوت مقامات قضایی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.