ذبیح‌الله پورشیب نخستین طلای کاراته ایران در بازی‌های جهانی را کسب کرد.

 در روز دوم رقابت‌های کاراته بازی های جهانی چهار نماینده کاراته ایران در فینال به روی تاتامی رفتند.

ذبیح اله پورشیب با برد ۲ بر یک برابر آراگا، قهرمان جهان از ژاپن، کاراته ایران را پس از ۳۶ سال صاحب نشان طلای بازیهای جهانی (ورلد گیمز) کرد؛ بازیهایی که زبده‌ترین و بهترین های کاراته جهان را زیر یک سقف جمع کرده است.

این نخستین پیروزی پورشیب برابر این کاراته‌کای صاحب نام جهان است. پیش از این این دو هفت بار رودروی هم قرار گرفته بودند که در تمامی مبارزات آراگا پیروز میدان بود.‌
پورشیب در تاتامی وروسلاو، هم‌ به طلسم شکست ناپذیری آراگا پایان داد و هم پس از ۳۶ سال کاراته ایران را صاحب نخستین طلای بازیهای جهانی کرد.

در ادامه بازی های جهانی لهستان، علی اصغر آسیابری نیز که با شکست حریفان راهی فینال شده بود در مبارزه فینال با شکست ۴ بر ۲ برابر استانیسلاو هورونا نایب قهرمان اروپا، به نشان نقره بازیهای جهانی (ورلد گیمز) دست یافت.

حمیده عباسعلی، بانوی کاراته ایران پس از تساوی صفر بر صفر برابر ایومی، قهرمان جهان در سال ۲۰۱۶ در هانتی و با رای داوران نتیجه را واگذار کرد تا بی شکست نایب قهرمان بازیهای جهانی شود.

عباسعلی پیش از فینال، حریفانی از اسلواکی، نفر اول رنکینگ جهان، برزیل و کاراته کای فرانسه، نفر سوم‌جهان را با تکنیک ناب خود شکست داده بود. عباسعلی بدون حضور مربی خود راهی مسابقات شده بود.
سجاد گنج زاده نیز با شکست ۶ بر ۵ برابر کاگاوا به مدال نقره بازیهای جهانی دست پیدا کرد.

به گزارش خبرآنلاین؛شب گذشته نیز امیر مهدی زاده موفق به کسب مدال نقره شده بود تا هر پنج نماینده کاراته ایران دست پر از بازی‌های جهانی باز گردند.

مقاله قبلیجمعیت ستاره‌های دنباله‌دار هفت برابر شد
مقاله بعدیمصوبه مجلس نمایندگان برای آزادسازی آمریکاییان اسیر در جمهوری اسلامی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.