«ژولیت بینوش» بازیگر معروف فرانسوی در حاشیه برگزاری جشنواره‌ی فیلم کن گفت: برای دفاع از نقش زنان در سینما، مقابل «اسپیلبرگ» و «اسکورسیزی» قرار گرفتم.

 این بازیگر برنده اسکار فرانسوی در یک میزگرد سینمایی که در هتل «مجستیک» شهر کن برگزار می‌شد از گفت‌وگویی با «استیون اسپیلبرگ» سخن به میان آورد که در آن از این کارگردان بزرگ درباره چرایی حضور کمرنگ زنان در نقش اصلی فیلم‌هایش سوال کرده است.

«بینوش» گفت: «اسپیلبرگ» در پاسخ به سوال من از خودش دفاع کرد و به ساخت فیلم «رنگ ارغوانی» در سال 1985 اشاره کرد اما در واقع او پس از آن فیلم، هیچ فیلم دیگری با بازی زنان در نقش اصلی نساخت.

بنا بر این گزارش،می‌توان گفت که عدم استفاده از زنان در نقش‌های اصلی در فیلم‌های «اسپیلبرگ» یکی از دلایل اصلی بود که «بینوش» بازی در فیلم «پارک ژوراسیک» را رد کرد، نقشی که در نهایت به «لارا درن» رسید.

«بینوش» در بخش دیگری از صحبت‌هایش به گفتگو با «مارتین اسکورسیزی» پیرامون موضوعی مشابه یعنی استفاده بیشتر از زنان در نقش اصلی فیلم‌ها اشاره کرد و گفت: گرچه «اسکورسیزی» وجه فمینیستی زیادی دارد اما این وجه را در آثارش بروز نمی‌دهد.

این بازیگر 52 ساله ادامه داد: گفت‌وگو با «الیور آسایاس» کارگردان مطرح فرانسوی در این باره موفق‌تر بود و در تماس تلفنی به او پیشنهاد دادم، فیلم‌های بیشتری با نقش اصلی زنان بسازد و «آسایاس» نیز به نقش مهم زنان در سینما وعلاقه‌اش به بازی «اینگرید برگمن» اشاره کرد.

مدتی پس از این تماس تلفنی، «آسایاس» تصمیم به ساخت فیلم «ابرهای سلیس ماریا» گرفت که «ژولیت بینوش» نیز یکی از سه نقش اصلی آن را بر عهده داشت و فیلم پس از نمایش در بخش رقابتی کن 2014 جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره را برای «کریستین استوارت» به ارمغان آورد تا او اولین بازیگر آمریکایی دریافت‌کننده این جایزه از کن باشد.

به گزارش ایسنا به نقل از گاردین، براساس یک مطالعه انجام شده در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، در معروف‌ترین فیلم ساخته شده بین سال‌های 2007 تا 2014، زنان کمتر از یک سوم از نقش‌های با دیالوگ را در اختیار داشتند.

همچنین پژوهش مرکز مطالعات زنان در سینما و تلویزیون دانشگاه ایالات «سن یه‌گو» نیز حاکی از آن است که زنان در سال 2014 تنها 7 درصد از 250 فیلم برتر هالیوود را کارگردانی کرده‌اند.

«ژولیت بینوش» پس از کسب جایزه اسکار بازیگری برای فیلم «بیمار انگلیسی» در سال 1996 از هالیوود فاصله گرفت و بیشتر در فیلم‌های اروپایی مقابل دوربین رفت.

وی در پاسخ به سوالی درباره مسیر زندگی هنری خود توضیح داد: به سمت فیلم‌هایی جذب شدم که خیلی متفاوت و از کشورهای گوناگون بودند. هرگز زندگی در هالیوود را انتخاب نکردم چون به زندگی براساس یک قاب سازگاری ندارم، می‌دانستم باید از این سیستم فاصله بگیرم. مستقل بودن مهم‌ترین چیز است و فکر می‌کنم باید به اندازه کافی باهوش باشید تا به موقع وارد و به موقع از میدان خارج شوید و به سیستمی تعلق نداشته باشید که روح شما را تسخیر می‌کند.

«ژولیت بینوش» علاوه بر «بیمار انگلیسی» بازی در فیلم‌هایی چون «سه رنگ: آبی» اثر «کریستوف کیشلوفسکی»، دو فیلم «کپی برابر اصل» و «شیرین» ساخته عباس کیارستمی و «پنهان» به کارگردانی «میشائی هانکه» را در کارنامه سینمایی دارد.

مقاله قبلیقرارداد فیات با ایران خودرو نهایی شد
مقاله بعدیداعش قصر پادشاه آشور را در موصل تخریب کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.