ژرار دوپاردیو بازیگر سرشناس فرانسوی که زمانی گفته بود نمی خواهد فقط فرانسوی – روسی باشد، می گوید هفت پاسپورت در جیبش دارد.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، ژرار دوپاردیو که اوایل سال 2013 شهروندی اش از فرانسه را ترک کرد و به تابعیت روسیه درآمد، می‌گوید هفت پاسپورت برای کشورهای مختلف دارد و با این کار بیشتر می‌خواهد تلاش کند تا محبور به گرفتن ویزا نشود. این بازیگر كه به تازگي تبعه روسيه شده است می‌گوید: من خودم را به عنوان انسانی آزاد و شهروند دنیا تلقی می کنم.

در طی ماه های دسامبر 2012 و ژانویه امسال این نامزد اسکار با تصویب لایحه ابرمالیات‌ها برای افراد بسیار ثروتمند مقابله کرد و در نهایت پس از بحث‌های عمومی که به دنبال آن برانگیخته شد و نخست وزیر ژان مارک آیرو را وارد موضوع کرد، به ترک کردن شهروندی فرانسه توسط دپاردیو منجر شد. پرداخت این مالیات‌های سنگین برای درآمدهای بالا در نهایت تصویب نشدند اما ضربه وارد شده بود و دپاردیو هم کشورش را به سوی مناطقی برفی‌تر ترک کرد.

با وجود این که او بعد از درگیری‌ها و برخوردی که در رسانه‌ها نشان داده بودند اعلام کرد دیگر با کسی مصاحبه نمی کند، به تازگی با یکی از مجله‌های فرانسوی مصاحبه‌ای مفصل انجام داد و در آن اعلام کرد که به دلیل اینکه یک بازیگر است، به هیچ وجه از حرف هایی که درباره‌اش زده اند ناراحت نشده و تاثیری رویش نداشته است. او همچنین از رییس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین و دیکتاتور چچن رمضان خدیرف دفاع کرد و با وجود اینکه قبلا در رسانه ها با آن‌ها مخالفت کرده بود، اعتراض کنندگان سیاسی را “شجاع” خواند.

این بازیگر همچنین گفت حدس می‌زند که بخش وحشی‌تر وجودش است که باعث رضایت مردم می‌شود. وی گفت: فکر می کنم این با تصویری که فرانسوی‌ها دوست دارند همخوانی دارد. کسی که تا حدودی یک یاغی است، کسی که همه چیز را زیر و رو می کند و بعضی مواقع هم کمی تاهوشیار است. همین روحیه سرکشی است که پوتین را نیز خوشحال می‌کند.

او و پوتین دوستانی قدیمی هستند و بعد از اینکه او عهد بست که پاسپورت فرانسوی اش را کنار می‌گذارد، پوتین مساله شهروندی او را در چند روز حل کرد و با آغوشی باز ورود او به روسیه را خوشامد گفت.

Актер Жерар Депардье посетил Саранск

با وجود اینکه تصمیم دوپاردیو برای ترک کردن فرانسه برای مسایل مالیاتی بود، او ادعا می کند که هنوز هم برای رستوران‌ها و تجارتش در فرانسه مالیات می پردازد، و همچنین در بلژیک که یک خانه و موسسه تجاری دارد و حالا هم در روسیه، که در حال ساخت شرکت‌هایی از جمله شرکتی در تجارت اکوتوریسم در خانه بیرون از شهری اش در سارانسک است، همین کار را می‌کند.

این بازیگر چپ گرای سابق همچنین به مسئولان نیز اظهار علاقه کرد و گفت: من عاشق پلیس هستم، درست بر خلاف بسیاری از مردم. به همین دلیل شاید هم جالب باشد که در ماه نوامبر گذشته پلیس او را به دلیل رانندگی در حین ناهوشیاری و با درجه الکل سه برابر بیش از حد معمول دستگیر کرد. دادگاهی در پاریس قرار است در روز جمعه این پرونده را به قضاوت بگذارد. دادخواهان خواستار پرداخت مبلغ 5300 دلار و جریمه ای بر روی گواهی نامه رانندگی این بازیگر مشهور هستند.

ژرار دو پاردیو دو بار جایزه سزار و یک بار جایزه گلدن گلوب را دریافت کرده است.

او در سال ۱۹۹۰ که برای سیرانو دوبرژراک برنده جایزه بهترین بازیگر مرد شد.

جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم ونیز در سال ۱۹۸۵ برای فیلم پلیس از دیگر جوایز معتبر این بازیگر باسابقه است که حدود ۱۷۰ فیلم در کارنامه دارد.

ضمن اینکه او تاکنون ۱۵ بار نامزد دریافت جوایز سزار بوده و برای فیلم‌ی آخرین مترو (۱۹۸۰) و سیرانو دوبرژراک این جایزه را از آن خود کرده است.

از مهم‌ترین نقش‌های او در فیلم کریستف کلمب می‌باشد.

مقاله قبلیحمله گارد ویژه به جشن راه‌یابی تیم ایران به جام‌جهانی در سبزوار
مقاله بعدی«جيمز گاندولفني» بازيگر «سوپرانوز» در 51 سالگي درگذشت..!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.