چگونه تندروهای اسرائیل را شکست دادیم؟ از کشور فلسطین به پایتختی قدس شرقی تا آزادی فلسطینیان

0
193

دکتر کاوه احمدی علی آبادی

عضو هئیت علمی دانشگاه آبردین با رتبه پروفسوری

عضو جامعه شناسان بدون مرز(ssf)

آزادی زندانیان فلسطینی آخرین دستاورد از پیروزی هایی بود که بدون خونریزی و جنگ و تنها با یک حرکت حساب شده شطرنج فلسطین-اسرائیل کسب کردیم. این آخرین دستاورد ما، تعهدی بود که اسرائیل در قراداد اُسلو پذیرفته بود، اما به جا نیاورده بود، اما ما ثابت کردیم که چگونه حق مان را بدون خونریزی از یک دشمن قلدر و غیرمسئول نسبت به حتی تعهدات رسمی اش پس می گیرند.

اسرائیل با آزادی این زندانیان در روز عید قربان مخالفت کرد، تا اعتباری مذهبی نیز برای فتح ایجاد نکند. این در حالی بود که وقتی محمود عباس در مجمع عمومی سازمان ملل بود و توانستیم با وجود فشارهای همه قدرت های بزرگ، کشور فلسطین به پایتختی قدس شرقی را در مرزهای پیش از ۱۹۶۷ تصویب کنیم، اسرائیل به سرعت معامله ای را با حماس انجام داد تا طی آن یک اسیر اسرائیلی که مدت ها بود در اسارت بود و اسرائیل برای آزادسازی اش، یک جنگ منطقه ای با غزه و لبنان راه انداخته بود، درست در همان زمان با تعدادی اسیر فلسطینی معاوضه شوند، تا اعتبار فتح و محمود عباس را که با اقدامش در سازمان ملل نزد فلسطینیان و اعراب بسیار بالا رفته بود، از این طریق تحت شعاع قرار دهد و نشان دهد که حماس نیز در مقابل اسرائیل پیروزی داشته و امتیاز گرفته است. بماند که برخی از رهبران حماس با هوشیاری از اقدام ابومازن در سازمان ملل استقبال کردند و آن فضای رقابتی را به فضایی دوستانه تغییر دادند. اما هدف اسرائیل از چنین معامله ای دقیقاً در راستای اعتباربخشی به حماس بود. چون استراتژی اسرائیل، بی اعتبار ساختن روند گفتگوهای صلحی است که در ازای آن باید نه تنها کشور فلسطین را آن هم به پایتختی قدس شرقی به رسمیت می شناخت، بلکه شهرک های اسرائیلی در سرزمین های اشغالی را نیز تخلیه می کرد و در نقطه مقابل بدنبال تقویت حماس و تندروهای فلسطینی است تا وانمود کند که اینک کسانی در فلسطین قدرت را در دست دارند و دست بالاتر را نیز دارند که به صلح پایبند نیستند، تا هزینه ترک گفتگوها را به پای فلسطینیان نوشته باشد. تشکیل حماس از طریق نیروهای امنیتی ای که گردانندگان اصلی بحران ها با اسرائیل اند و نه رهبران سیاسی حماس که برخی حتی بیش از نیم قرن به غزه پای نگذاشته بودند و در آن سوی دنیا معلوم نبود از چه چیز خیالی حمایت می کردند! (این حاکمیت دوگانه از ویژگی های هر نهادی است که موساد در آن نفوذ کرده باشد) و ترک غزه توسط اسرائیل تا نیروهای رزمی حماس با حمله به نیروهای امنیتی فتح، آنجا را اشغال و در کنترل خود گیرند، دقیقاً حساب شده و در راستای همین استراتژی مذکور اسرائیل بود و هست.

اما مشکل تندروهای اسرائیل آن است که ما با پیگیری مذاکرات صلح و انعطاف های حساب شده، نخست دست اسرائیل را نزد خوشبین ترین متحدان اش باز کردیم که بدنبال صلح نیست و این خود حمایت چشم بسته از اسرائیل را نزد ایشان به حمایت با چشمانی باز و در جهت تقویت صلح طلبان اسرائیلی بدل ساخت و فشار آنان منجر بدان شد که در زمان یک دولت تندروی اسرائیلی، اسرائیل ناگزیر باشد که به شروع گفتگوها تن دهد و یخ بن بست مذاکرات که می رفت به یک رسم و تابو بدل شود، هم شکست و هم برخلاف گذشته که تنها گفتگوها ادامه می یافت، با آزادی زندانیان چه از کرانه باختری و چه از غزه، فلسطینیان فهمیدند که مذاکرات دستاورد ملموسی نیز برای شان دارد (و دیدن اشک های شوق مادران زندانیان، جهت احساس آن پیروزی برایمان کافی است). این دستاوردها در حالی بود که ما برای آغاز مذاکرات تنها “یک دنده” عوض کردیم؛ یعنی به جای شرط توقف شهرک سازی ها، شرط آزادی فلسطینیان را گذاشتیم. شرط شهرک ها نیز حساب شده تعویض شد و فلسطین پس از عضویت به عنوان یک کشور در سازمان ملل، هر موقع اراده کند می تواند پرونده شهرک سازی ها را در سازمان ملل به جریان بیاندازد و فشار برای اقدام آن موجب شد که نتانیاهو ناگزیر به شکستن یخ گفتگوها شود. به عبارتی، تندروهای اسرائیل دو راهی خورده بودند و هر اقدام شان مساوی با یک هزینه برایشان بود و تنها باید انتخاب می کردند که کدام هزینه. اما اسرائیل که عادت به شکست ندارد و آن همواره برایش بسیار گران تمام می شود، در حالی که مدام شهرک سازی ها را تداوم می بخشید، زمان اعلام واحدهای جدید را با گذاشتن در روزی که اسرای فلسطینی آزاد می شوند، به این خاطر بود تا وانمود دهد که آن امتیاز بدون دستاورد نیز برایشان نبوده است، که تصور نمی کنم به جز تعدادی هالو کسی دیگر این مانورهای اسرائیل را جدی بگیرد؛ زیرا از زمانی که نتانیاهو بر سر دولت اسرائیلی بوده، شهرک سازی ها بدون وقفه ادامه داشته اند. از این پس نیز اگر ابومازن نسبت به توصیه هایی که به وی می شود، همان قدر پذیرا و هماهنگ باشد، پیروزی ها در مسیر صلح آمیز تداوم خواهد داشت و نه باید عجله کند و نه انتظار معجزه را داشته باشد که یکدفعه و با یک قراداد می تواند تمام حقوق فلسطینیان را پس بگیرد، و به جای آن باید همچون گذشته گام به گام با یکدیگر پیش رویم.

دولت فلسطین اینک قواعد بازی را نیز بهتر از گذشته یاد گرفته است و به جای رضایت به بن بست مذاکرات به خاطر شهرک سازی های اسرائیل –که استراتژی پنهان اسرائیل بود، با بسیاری از کشورهای دنیا مکاتبه کرده و آنان را بر عدم تجارت با تولیدات شهرک های اسرائیلی تشویق کرده است که دقیقاً فشارهای اروپاییان در همین زمینه، که کالاهای تولیدی شهرک های اسرائیلی در سرزمین های اشغالی را تحریم می کرد، چون هزینه عملی اسرائیل را بالا برد، باز علتی دیگر در تن دادن نتانیاهو به مذاکره و آزادی فلسطینیان بود. وقتی می گویم که بدون جنگ و خونریزی و تنها با یک شطرنج حساب شده می توانید یک به یک حقوق معوقه تان را از کشوری با بمب های هسته ای بگیرید، یعنی این. جنگ تنها موجب گسترش اشغال سرزمین های عربی توسط اسرائیل و مشروعیت بخشی بدان ها بوده و خواهد بود و یکی از دلایل تقویت تندروهای اسلامی در خاورمیانه توسط موساد، دقیقاً شروع یک جنگ با چند راکت پراکنی توسط هالوهای تندروی اسلامی است تا اسرائیل آن را بهانه کرده و جنگی ویرانگر را آغاز کند و سرزمین های عربی بیشتری را اشغال کند. حرکتی که به نظر می رسید، در صحرای سینا نیز مدنظر اسرائیل بود که خوشبختانه با جابجایی قدرت در مصر، توطئه خنثی شد و منطقه از وجودشان پاکسازی می شود.

محمود عباس توجه کند که شهرک سازی های اسرائیل امکان توقف دارد، اما اگر کسی به شما بگوید که راه عملی و مفیدتر آن، فشار به متحدان اسرائیل برای توقف شان نیست (که البته آن نیز باید ادامه داشته باشد، چون یک بازی دو سر باخت برای اسرائیل است)، بلکه کلیدش تماماً در دستان خودتان است، آیا خوشحال و حتی ذوق زده نمی شوید؟ پس اینک بدانید که چنین است و شما با عدم پذیرش حتی یک شهرک اسرائیلی در سرزمین های اشغالی، آن ها را نه تنها متوقف خواهید کرد که موجب بازگردان شان به خاک فلسطین و حتی گرفتن شان به عنوان بخشی از غرامت آوارگان تان خواهید شد. کافی است تا بدانید که در مذاکرات و قراداد صلحی که با اسرائیل می بندید، به هیچ وجه و به هیچ عنوان نباید، حتی یک شهرک را به رسمیت بشناسید. چون از نظر قراردادهای بین المللی دست تان پر است و شما نیازی به مصوبه ای برای غیرقانونی بودن شان و تخلیه شان ندارید. اما دست اسرائیل خالی است، چون آن ها غیرقانونی اند و اسرائیل می خواهد به هر طریقی شده و با فشار و غیره، شما ولو به یک شهرک غیرقانونی تن دهید که اگر چنین کردید، آن گاه چون خود بدان طبق یک قراداد معتبر بین المللی تن دادید، آن جایگزین عدم مشروعیت اشغال می شود. زیرا در قرادادهای حقوقی همواره این آخرین سند و قراداد است که معتبر است و اگر با قبلی ها تناقض داشت، این آخرین قرارداد است که معتبر و ملاک است و حتی در یک قراداد، آخرین بند است که بر بندهای متناقض قبلی، خط بطلان می کشد. وقتی می گویم که شما اگر همین اینک هیچ قرادادی با اسرائیل نبندید، شما (فلسطینیان) برنده اید، اما اسرائیل نه، به همین سبب است. شما تا قرادادی نبسته اید، وقت دارید تا هر یک از پرونده های اسرائیل را نیز، از حملات جنگی و کشتار گرفته تا ویرانی خانه های فلسطینی تا اشغال سرزمین تان و شهرک سازی ها و تا آوارگی مردم تان، در سازمان ملل به جریان بیاندازید، اما نه زمانی که طی قرارداد صلح با اسرائیل از آن حق تان گذشته باشید. بنابراین، با آن که گفتگوهای صلح را باید تداوم بدهید، اما دست تان در مذاکرات پر است، ولی اسرائیل است که در تنگناست تا تعهدی برای انصراف تان از تمام شکایت های بالقوه شما از اسرائیل در سازمان ملل بگیرد. قبل از تصویب کشور فلسطین به پایتختی قدس، اسرائیل امیدوار بود تا طی مذاکرات می تواند در ازای قبول دولت مستقل فلسطین، این امتیازها را از شما بگیرد تا هم کتباً از هر نوع شکایت بابت جنگ و آوارگی و کارهای غیرقانونی شان در سرزمین های اشغالی صرف نظر کنید و هم تمامی سرزمین های اشغالی را پس ندهد و چون جولان، تنها بخشی را پس دهد و قدس هم برایش خط قرمز بود. اما شما اینک کشور فلسطین به پایتختی قدس شرقی و در مرزهای پیش از ۱۹۶۷ را دارید که چون به تصویب سازمان ملل رسیده است، کاملاً قانونی است و نیاز به هیچ تأیید دیگری برای مشروعیت ندارید و تنها سرزمین تان چون برخی از کشورهای دنیا توسط کشوری دیگر اشغال شده و مذاکرات تان نیز برای رفع همان اشغال است و نه پذیرش فلسطین به عنوان یک کشور توسط اسرائیل، چون اسرائیل به عنوان یک عضو سازمان ملل ناگزیر از پذیرش آن است و لاف هایش پیرامون عدم به رسمیت شناختن فلسطین همان قدر بی اعتبار است که سخنان حماس و برخی کشورهای دیگر در عدم به رسمیت شناختن اسرائیل هیچ اعتبار حقوقی ندارد و می خواهد آن را چون امتیازی به شما جلوه دهد که در ازای اش امتیازات بیشتری از شما بگیرد. در حالی که وقتی شما از نظر حقوق بین الملل چیزی را دارید، نیاز نیست تا طبق قرادادی دیگر دوباره آن را معتبر سازید. خیالتان از بابت باریکه ای نیز که قرار است، اسرائیل به شما دهد تا غزه و کرانه باختری به هم وصل شوند، راحت باشد. همان گونه که قبلاً به شما وعده دادم، اسرائیل با کمال میل آن را به شما خواهد داد، در ازای چیزی که برای اسرائیل بسیار باارزش تر از شهرک هاست؛ به موقع خواهید فهمید. این را هم بیافزایم، در صورتی که محمود عباس طی توافقی این اشتباه استراتژیک را مرتکب شود که تعدادی از شهرک های اسرائیلی در سرزمین های اشغالی را به رسمیت بشناسد، چون قراداد باید توسط همه پرسی فلسطینیان تصویب شود، آن رأی نخواهد آورد و تنها یک بدنامی برای ابومازن و هیئت فلسطینی می ماند و اینک که با تشکیل کشور فلسطین و رسمیت یافتن آن در سازمان ملل، نامی خوش از خود در تاریخ فلسطین به جای گذاشتید، آن تحت شعاع این کارنامه، یعنی اشتباه استراتژیک مذکور قرار خواهد گرفت و به جز آن دستاوردی نیز نخواهد داشت. فقط تکرار و تأکید می کنم؛ وقتی به شما گفته می شود که حتی یک شهرک اسرائیلی در سرزمین های فلسطینی را به “هیچ وجه و به هیچ عنوان” به رسمیت نشناسید، یعنی حتی به آن فکر نکنید. حجت تمام.

مطلب قبلیقرائتی: خانواده ها یکی از فرزندان خود را وقف امام زمان کنند
مطلب بعدیشطرنج متغییر خاورمیانه چگونه می چرخد؟
دکتر کاوه احمدی علی آبادی
دکتر کاوه‌ احمدی‌ علی‌آبادی‌ تاکنون تحصیلات دانشگاهی را در مقطع دکترای جامعه شناسی (Ph.D) با عنوان دانشجوی ممتاز از تگزاس و مقطع فوق‌ دکترای‌ (Post Doctoral of Philosophy) فلسفه‌ علم‌ به همراه گواهی "ارزیابی کمال" از دانشگاه‌ آبردین‌ (Aberdeen) در داکوتای‌ جنوبی‌ آمریکا به پایان رسانده و و اینک عضو هیئت علمی (ACADEMIC BOARD) دانشگاه آبردین (ABERDEEN) با رتبه پروفسوری (PROFESSORSHIP) است. ایشان موفق به دریافت درجه دانشمندی (scientist) در رشته فلسفه علم با رساله "روش شناسی علم و فلسفه" و انتخاب به عنوان دانشمند برجسته (Distinguished scientist) سال 2008 از طرف دانشگاه آبردین شدند. دارای 14 عنوان کتاب چاپ شده، 6 عنوان در نوبت چاپ، بیش از 45 پژوهش و مقاله علمی از کنفرانس ها و همایش های ملی و بین المللی و فراتر از 120 عنوان مقاله در نشریات کثیرالانتشار بوده و دارای 11 جایزه و لوح تقدیر و سپاس از جشنواره ها و مراکز علمی و آکادمی مختلف است. در حال حاضر ایشان عضو جامعه شناسان بدون مرز (Sociologists without borders (ss هستند.