«پیتر اوتول»، بازیگر فیلم مشهور «لاورنس عربستان» از دنیا رفت.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از رویترز  ، «پیتر اوتول» که سال گذشته بازنشستگی خود را از دنیای بازیگری و سینما اعلام کرد و قرار بود در فیلم «کاترین الکساندریا» مقابل دوربین برود امروز در سن  81 سالگی از دنیا رفت.

 پس از اولین نامزدی اسکار در سال 1964، فیلم‌های «شیر در زمستان» (1968)، «خداحافظ آقای چیپس» (1972)، «طبقه‌ حاکم» (1980)، «بدلکار» و «سال مورد علاقه من» در سال 1982 نیز نامزدی جایزه اسکار را برای «اوتول» به همراه داشتند.

پیتر شیموس لورکان اوتول (به انگلیسی: Peter Seamus Lorcan O’Toole)‏ (زادهٔ ۲ اوت ۱۹۳۲ – درگذشته ۱۴ دسامبر ۲۰۱۳) بازیگر سینمای هالیوود می‌باشد که بیشتر به خاطر بازی در فیلم لورنس عربستان شهرت فراوان دارد.

«پیتر اوتول» بازیگر هالیوودی که هشت نامزدی اسکار و کسب سه جایزهٔ گلدن گلوب از جمله افتخارات سینمایی بود.

اوتول پس از خدمت در نیروی دریایی و تحصیل در آکادمی هنرهای دراماتیک لندن، وارد عرصهٔ بازیگری شد و در اولین حضور موفق خود در نقش اصلی نمایش‌های «هملت» و «تاجر ونیزی» ظاهر شد.

اوتول با بازی در فیلم «لورنس عربستان» به اوج شهرت رسید؛ فیلمی که هفت جایزهٔ اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را برای دیوید لین به ارمغان آورد.

 

این سینماگر سالمند با بازیگری در نقش یک ماجراجوی انگلیسی اولین نامزدی اسکار خود را تجربه کرد و پس از آن مسیر اسکار برای او باز شد و هفت بار دیگر نیز توانست نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر شود.

پس از اولین نامزدی اسکار در سال ۱۹۶۴، فیلم‌های «شیر در زمستان» در سال ۱۹۶۸، «خداحافظ آقای چیپس» در ۱۹۷۲، «طبقهٔ حاکم» در ۱۹۸۰، «بدلکار» و «سال مورد علاقه من» در سال ۱۹۸۲ نیز نامزدی جایزهٔ اسکار را برای «اوتول» به همراه داشتند.

او رکورد بیشترین نامزدی جایزهٔ اسکار بدون برنده را دارد که بر این اساس، در سال ۲۰۰۳ و در سن ۷۰ سالگی جایزهٔ اسکار افتخاری را به خاطر یک عمر فعالیت سینمایی دریافت کرد. این جایزه به بازیگران و فیلمسازان مورد تحسین که موفق به کسب جایزهٔ اسکار نشده‌اند اهدا می‌شود. جایزهٔ اسکار افتخاری ۲۰ سال پس از آخرین نامزدی اسکار برای فیلم «سال مورد علاقهٔ من» به او رسید؛ زمانی که احتمال این‌که «اوتول» بتواند دوباره نامزد جایزهٔ اسکار شود بسیار کم بود. «اوتول» با فرستادن نامه‌ای به آکادمی اسکار جایزهٔ افتخاری اسکار را رد کرد که تا رسیدن او به سن ۸۰ سالگی به او تعلق نگرفته بود.

وی در سال ۲۰۰۶ آخرین نامزدی اسکار را نیز برای بازی در فیلم «ونوس» کسب کرد، اما دوباره نتوانست جایزهٔ اسکار را کسب کند و جایزه به «فارست ویتاکر» برای فیلم «آخرین پادشاه اسکاتلند» رسید. «اوتول» در مراسم اسکار در سال ۲۰۰۶ به حضار گفت: من اسکار خودم را دارم که تا لحظه مرگ با من است.

از افتخارات سینمایی «پیتر اوتول» می‌توان به جایزهٔ بافتا در سال ۱۹۶۳، چهار جایزهٔ دیوید دوناتلو معروف به اسکار سینمای ایتالیا و سه جایزهٔ گلدن گلوب اشاره کرد.

مقاله قبلییورش وحشیانه مامورین وزارت اطلاعات در آستانه کریسمس به منازل کشیش زندانی و ۲ خادم کلیسا در کرج
مقاله بعدیحکم ممنوع الخروجی خاتمی را به وی نشان دادند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.