مایک پمپئو وزیر خارجه آمریکا در سی و ششمین سالگرد حمله به مقر تفنگداران دریایی آمریکایی در بیروت، در پیامی گفت ما مصمم هستیم در مقابل تهدید‌ها به امنیت و کامیابی این منطقه از جهان، بایستیم.

وزیر خارجه ایالات متحده روز چهارشنبه یکم آبان ماه در این بیانیه‌ گفت: ۳۶ سال پیش در چنین روزی نیروهای حزب‌الله مورد حمایت جمهوری اسلامی به محل نگهداری نیروهای حافظ صلح بین‌المللی آمریکایی و فرانسوی حمله کردند و کامیون‌هایی از مواد منفجره را به آن کوبیدند. در آن حمله ۲۲۰ تن از تفنگداران نیروی دریایی آمریکا، ۱۸ ملوان و سه سرباز کشته شدند.

مایک پمپئو افزود: همان‌طور که پرزیدنت ریگان در سال ۱۹۸۳ در کاخ سفید گفت، این چنین اعمالی شاهدی بر ذات سبعانه کسانی است که اگر ما را از منطقه بیرون کنند، قدرت را در دست گرفته و شیوه خود را پیش می‌گیرند.

در ۲۳ اکتبر سال ۱۹۸۳، دو کامیون مواد منفجره این حمله را انجام دادند.

محل مورد حمله، آسایشگاه و محل نگهداری نیروهای چند ملیتی حافظ صلح در لبنان با حضور نیروهای فرانسوی و آمریکایی بود.

به گزارش صدای آمریکا؛ جمهوری اسلامی مسئول و حامی این حمله معرفی شده است.

مقاله قبلیناراضیان و شیعیان لبنان حزب الله و نصرالله را از مسببان فقر و فساد می‌خوانند
مقاله بعدیمحدویت‌های جدید و ممانعت از ملاقات حضوری مریم اکبری‌منفرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.