پیروزی دیگری برای کشور فلسطین، مردم و دولت فلسطینی؛ حمایت همه جانبه از تصمیم اخیر محمود عباس

0
98

دکتر کاوه احمدی علی آبادی

عضو هئیت علمی دانشگاه آبردین با رتبه پروفسوری

عضو جامعه شناسان بدون مرز(ssf)

همه کشورهای عربی و اسلامی باید حمایت کامل شان را از تصمیم مهم و تاریخی دولت فلسطین و محمود عباس برای درخواست عضویت کشور فلسطین در نهادهای جدیدی در سازمان ملل و کنوانسیون چهارم ژنو را اعلام کرده و ضمن تقبیح اسرائیل نسبت به عدم انجام تعهداتی که قبلاً پذیرفته بود، آن اقدام فلسطینیان را حق قانونی و مشروع شان بشمارند که توسط قوانین بین المللی نیز این حق برای هر کشور و ملتی محترم شمرده شده است. آن گاه دولتمردان اسرائیل خواهند فهمید که دیگر نمی توانند چون گذشته “با مذاکرات بازی کنند” (و اگر چنین کنند، عملاً به ضرر خودشان تمام می شود) تا با روش های مختلف مانع از رسیدن فلسطینیان به حقوق شان شوند. با این حرکت، گام بزرگی دیگر در راه احقاق حق ملت فلسطین از طریق بالفعل سازی ظرفیت های بالقوه برای کشور فلسطین برداشته شد.

این عضویت در نهادهای بین المللی پس از پذیرش کشور فلسطین توسط مجمع عمومی سازمان ملل باید پیش از این صورت می گرفت و همان گونه که قبل از این نیز به دولتمردان فلسطین گوشزد کرده بودم، عضویت در نهادهای بین المللی حق مردم فلسطین است و نه اسرائیل و نه هیچ کشور دیگری نمی تواند به صرف تداوم گفتگوهای صلح، این حق را از مردم و دولت فلسطین سلب کند و دولتمردان فلسطینی تنها می توانند پرونده سپردن شکایت علیه اقدامات غیرقانونی اسرائیل (همچون شهرک سازی های غیرقانونی، خراب کردن خانه های فلسطینیان در اراضی اشغالی و همین طور کشتاری که در حمله به غزه صورت گرفته) را تا زمانی که مذاکرات صلح تداوم دارد، مسکوت گذارند. چون عضویت فلسطین در نهادهای بین المللی تنها مربوط به اسرائیل نیست و فلسطین هم همسایگانی دیگر دارد و هم با کشورهای مختلف دنیا مراودات و مبادلاتی دارد که باید آن ها طبق موازین بین المللی صورت گیرند و گرنه دولت فلسطین نمی تواند با دستی پر در راه مطالبات و منافع مردم فلسطین با دنیا تعامل و مراوده کند و مهم تر از همه، عضویت فلسطین به صرف خود، نه تنها تهدیدی علیه هیچ کشوری از جمله اسرائیل نیست، بلکه یک حق است که سازمان ملل برای همه ملت ها به رسمیت شناخته است. همان گونه که در سال های پیش گفته بودم، این کاری بود که باید زودتر نیز صورت می گرفت، گرچه اینک نیز دیر نیست و محمود عباس و دولت فلسطین اقدامی درست و در راستای موازین بین المللی انجام داده و این اسرائیل بود که با عدم عملی ساختن بخشی از تعهدات اش و عدم آزادسازی سری آخر زندانیان، پس از ۹ باری که قولش را داده بود، (و تمدید مذاکرات صلح تنها باید با آزادی شماری دیگر از زندانیان صورت می گرفت، نه با باج گرفتن از فلسطین در ازای عدم آزادسازی همان زندانیان پیشین) باری دیگر ثابت کرد که کارشان دبه درآوردن است و عادت همواره شان بوده و هست و دولت اسرائیل حتی همان تعهدات قراداد اسلو را که سال هاست امضاء کرده تمام و کمال اجرا نکرده که تازه شروط جدید برای قرارداد آینده نیز تعیین می کند! این رفتار دولت اسرائیل، تأیید و تأکیدی دیگر بر این حقیقت بود که ما تندروهای اسرائیلی را بسیار بهتر از اوباما می شناسیم و اگر اوباما تازه چند سال است که با این رفتارهای تندروهای اسرائیلی دست و پنجه نرم می کند، فلسطینیان بیش از ۶۵ سال است و “آن گرگ نیز سال هاست که با گله آشناست”.

با این وجود، اقدام دولت اسرائیل در عدم تعهد نسبت به مرحله آخر آزادسازی زندانیان تاوانی سنگین برای اسرائیل داشت و او حکایت کسی را یافته است که اصطلاحاً “هم پیاز را خورد و هم شلاق را”؛ چون هم مجبور شد علارغم میل باطنی اش به مذاکرات صلح باز گردد، هم بخش بزرگی از زندانیان فلسطینی را آزاد کرد و هم نتوانست جلوی عضویت فلسطین را در نهادهای سازمان ملل بگیرد (در حالی که آن یکی از شروط اش برای شروع مذاکرات صلح و آزادی زندنانیان بود) و این همه نیست مگر به سبب شطرنج حساب شده ای که در این چند سال اخیر ما با آنان بازی می کنیم (و هر حرکتی که می کنند، یک دو راهی یا چندراهی از ما می خورند) و هم دست شان را پس از ۶۰ سال در عدم تمایل به صلح نزد جامعه جهانی لو دادیم و هم کشور فلسطین را با مرزهای پیش از ۱۹۶۷ و به پایتختی قدس شرقی در سازمان ملل رسماً تصویب کردیم و همین طور عضویت کشور فلسطین در تمامی سازمان های ضروری بین المللی را و مهمتر از همه، راه درست و انسانی مذاکرات صلح را در پیش گرفتیم و در این راه زندانیان فلسطینی را آزاد کردیم و با تداوم آن، باقی زندانیان را نیز آزاد خواهیم کرد، هم چنان که کشور فلسطین را از زیر چکمه های سربازان اسرائیل خارج خواهیم کرد؛ آن هم با روش های کاملاً انسانی و بدون شلیک حتی یک گلوله و بدون این که حتی یک قطره خون از دماغ کسی بریزد. واقعیت این است که همان شهرک هایی را که تندروهای اسرائیلی با این سرعت می سازند، ناگزیر خواهند شد در ازای پرداخت غرامت به فلسطینیان واگذارند و بدون این که بدانند دارند کشور فلسطین را با سرعت می سازند و دولت های آتی اسرائیل آن را تحویل فلسطینیان خواهند داد.

محمود عباس توجه کند که طبیعی است مدتی مذاکرات صلح مسکوت بماند، اما پس از مدتی تلاش ها برای شروع مذاکرات دوباره کلید می خورد و امیدواریم که متحدان اسرائیل، سیاستمداران تندروی آن کشور را به عملی ساختن تعهداتش وادارند و از دبه درآوردن برحذر سازند و به مذاکرات جدّی بازگردانند و در غیر این صورت، تصور می کنم که دولتمردان و نظامیان اسرائیلی باید خود را یواش یواش جهت حضور در دادگاه های بین المللی آماده سازند. انتخبات با آن هاست.

مطلب قبلیبازگشت پلنگ صورتی
مطلب بعدیواکنش ایران به بیانیه اخیر پارلمان اروپا
دکتر کاوه احمدی علی آبادی
دکتر کاوه‌ احمدی‌ علی‌آبادی‌ تاکنون تحصیلات دانشگاهی را در مقطع دکترای جامعه شناسی (Ph.D) با عنوان دانشجوی ممتاز از تگزاس و مقطع فوق‌ دکترای‌ (Post Doctoral of Philosophy) فلسفه‌ علم‌ به همراه گواهی "ارزیابی کمال" از دانشگاه‌ آبردین‌ (Aberdeen) در داکوتای‌ جنوبی‌ آمریکا به پایان رسانده و و اینک عضو هیئت علمی (ACADEMIC BOARD) دانشگاه آبردین (ABERDEEN) با رتبه پروفسوری (PROFESSORSHIP) است. ایشان موفق به دریافت درجه دانشمندی (scientist) در رشته فلسفه علم با رساله "روش شناسی علم و فلسفه" و انتخاب به عنوان دانشمند برجسته (Distinguished scientist) سال 2008 از طرف دانشگاه آبردین شدند. دارای 14 عنوان کتاب چاپ شده، 6 عنوان در نوبت چاپ، بیش از 45 پژوهش و مقاله علمی از کنفرانس ها و همایش های ملی و بین المللی و فراتر از 120 عنوان مقاله در نشریات کثیرالانتشار بوده و دارای 11 جایزه و لوح تقدیر و سپاس از جشنواره ها و مراکز علمی و آکادمی مختلف است. در حال حاضر ایشان عضو جامعه شناسان بدون مرز (Sociologists without borders (ss هستند.