درام «همه چیز از دست رفته» با بازی رابرت ردفورد 18 اکتبر (26 مهر) روی پرده سینماها می‌رود.

 رابرت ردفورد بازیگر و کارگردان آمریکایی در فیلم «همه چیز از دست رفته» (All Is Lost) نقش مردی را بازی می‌کند که وقتی قایق بادبانی‌اش در اقیانوس هند در بین می‌رود، به تنهایی برای بقا مبارزه می‌کند.

این فیلم اولین بار در دنیا ماه مه پیش در جشنواره کن در بخش خارج از مسابقه به نمایش درآمد و مورد استقبال قرار گرفت.

بجز یک نریشن کوتاه در ابتدای فیلم و چند فریاد از روی خشم، ردفورد 76 ساله که تنها بازیگر «همه چیز از دست رفته» است، در تمام یک ساعت و چهل و پنج دقیقه مدت فیلم، دیالوگی ندارد.

ردفورد هنگام نمایش این فیلم در کن به خبرنگاران گفت از چالش تک بودن و تنهایی و نداشتن دیالوگ لذت برده است.

او گفت: «به ارزش سکوت در فیلم باور دارم. در زندگی هم چنین باوری دارم، برای اینکه اطرافمان همیشه حرف هست، شاید خیلی بیش از آنچه باید باشد.»

به گزارش خبرآنلاین، بازی ردفورد در فیلم مورد تحسین منتقدان و تماشاگران قرار گرفت. «همه چیز از دست رفته» را جی. سی چاندور کارگردانی کرده که این دومین فیلم او پس از «Margin Call» است.

ردفورد در 1981 برای فیلم «مردم عادی» برنده اسکار بهترین کارگردانی شد و در 1995 نیز برای فیلم «مسابقه پرسش و پاسخ» نامزد دریافت جوایز بهترین فیلم و کارگردان بود. او سال 1974 هم برای فیلم «نیش» نامزد اسکار بهترین بازیگر شد. ردفورد سال 2002 یک جایزه افتخاری اسکار را دریافت کرد.

مقاله قبلیایرانگردی رستاک از برج میلاد شروع شد
مقاله بعدیدبيرکل ناتو: نیروهای دولتی سوريه از سلاح شيميايی استفاده کرده اند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.