ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه به حسن روحانی به مناسبت انتخاب رئیس جمهور ایران تبریک گفت و امادگی روسیه را برای توسعه همکاری دوجانبه تائید کرد. در این باره دفتر مطبوعاتی کرملین خبر داده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از ریا نووستی؛ پوتین در تلگرام تبریک  اظهار اطمینان نمود که فعالیت روحانی در این مقام ” به شگوفانی ایران دوست و تحکیم بعدی مناسبات روسیه – ایران مساعدت خواهد کرد”.

در اطلاعیه گفته شده، ” رئیس جمهور روسیه همچنان امادگی جهت توسعه پیهم همکاری متقابلاً مفید با ایران در عرصه های مختلف به نفع تامین امنیت منطقوی و ثبات بین المللی تائید کرد”.

مقاله قبلیبازیگرانی که نقش‌های سرنوشت‌ساز را نپذیرفتند..
مقاله بعدیعماد افروغ٬ نماینده پیشین مجلس: انتخاب روحانی «نه» به وضع موجود بود
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.