مایک پمپئو، وزیر خارجه ایالات متحده، روز دوشنبه به مناسبت روز جهانی حقوق‌ بشر ویدئویی در صفحه توییتر خود منتشر کرد که در آن جمهوری اسلامی متهم به «گروگان گرفتن» افراد مختلف، از جمله شهروندان آمریکا شده است.

پمپئو در این ویدئو از جمله از سیامک نمازی، ژیو وانگ، و باب لوینسون یاد کرده است.

رابرت لوینسون مامور سابق پلیس فدرال آمریکا (اف‌بی‌آی) است که به عنوان کارآگاه خصوصی درباره قاچاق سیگار تحقیق می‌کرد. او سال ۱۳۸۵ در جزیره کیش در ایران ناپدید شد.

سیامک نمازی یک ایرانی-آمریکایی است که مهر ماه سال ۱۳۹۴ و پس از سفر به ایران بازداشت و به ده سال زندان محکوم شد. پدر او باقر نمازی که برای پیگیری وضعیت فرزندش به ایران رفته بود نیز بازداشت شد و حکم مشابهی گرفت.

ژیو وانگ هم یک پژوهشگر چینی-آمریکایی دانشگاه پرینستون است که در ایران بازداشت و از سوی دادگاه به ده سال زندان محکوم شده است.

وزیر خارجه ایالات متحده با اشاره به اظهار بی‌اطلاعی حکومت جمهوری اسلامی از سرنوشت لوینسون، از حکومت جمهوری اسلامی خواست او و دیگر «گروگان»های آمریکایی را از زندان آزاد کند.

پاییز سال ۹۲ خبرگزاری آسوشيتدپرس در گزارشی نوشت که لوینسون در سفر به ايران و در ماموريتی که رسما تاييد نشده بود، برای سازمان اطلاعات مرکزی آمريکا (سی‌آی‌ای)، اطلاعات جمع‌آوری می‌کرده است.

دولت جمهوری اسلامی هرگونه دست داشتن در ربودن لوینسون را نفی و از مکان نگهداری او ابراز بی‌اطلاعی می‌کند. با این حال طی سال‌های گذشته چند بار اخباری درباره همکاری حکومت جمهوری اسلامی با دولت ایالات متحده برای یافتن مکان نگهداری او منتشر شده بود.

بهار سال گذشته مارک تونر، سخنگوی وقت وزارت خارجه آمریکا، خبر داد که هیات آمریکایی در گفت‌وگویی با هیات جمهوری اسلامی در حاشیه یک نشست مربوط به برجام، درباره وضعیت زندانیان آمریکایی نیز مذاکره کرده بود.

سخنگوی وقت وزارت خارجه آمریکا آن زمان گفته بود: «جمهوری اسلامی تعهد کرد برای بازگرداندن باب [رابرت] به خانه با ایالات متحده همکاری کند و ما از جمهوری اسلامی می‌خواهیم به این تعهد خود پایبند باشد.»

به گزارش صدای آمریکا؛ چند سال پیش فیلم و عکس‌هایی از رابرت (باب) لوینسون منتشر شده بود. آن زمان آسوشیتدپرس به نقل از برخی مقام‌های ایالات متحده نوشت «تقریبا به طور قطعی» می‌توان گفت که دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی پشت پرده ربودن لوینسون است؛ چرا که ارسال‌کنندگان فیلم و عکس‌ها «کوچک‌ترین اشتباهی در محاسبات خود نکرده‌اند و از این رو می‌توان نتیجه گرفت که یک دستگاه اطلاعاتی حرفه‌ای نظیر وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی پشت ماجرا باشد.»

مقاله قبلیسلاح فوق العاده نیروهای ویژه روسیه
مقاله بعدی۱۲۱ برنده جایزه صلح نوبل در نامه‌ای به رهبر جمهوری اسلامی خواستار آزادی سریع احمدرضا جلالی از زندان شدند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.