مایک پمپئو وزیر خارجه ایالات متحده روز چهارشنبه ۱۷ بهمن در گفت‌وگویی با شبکه تلویزیونی فاکس نیوز گفت: «باور داریم تشکیل اتحادی مانند ناتو در خاورمیانه و در برابر جمهوری اسلامی شدنی است. تمامی کشورها (منطقه) درک می‌کنند که داشتن چنین نهادی در راستای منافع آن‌ها است. ما توافق اصلی را داریم و باید فقط روی برخی جزئیات اجرایی آن کار کنیم.»

وزیر خارجه ایالات متحده در این گفت‌وگو و با تاکید بر سخنان شب گذشته پرزیدنت ترامپ در سخنرانی سالانه در کنگره در خصوص جمهوری اسلامی گفت: «ما وارد توافقی اتمی با جمهوری اسلامی شدیم که به آن‌ها اجازه داد در برنامه اتمی خود پیشرفت کنند. ما حالا از آن توافق خارج شده و وارد کمپینی جدی شدیم تا مطمئن شویم مردم ایران این فرصت را پیدا می‌کنند که حرف خود را بزنند. وقتی مردم ایران بتوانند حرف بزنند، خواهند گفت که از حضور نیروهای جمهوری اسلامی در سوریه، یمن، عراق و لبنان راضی نیستند.»

آقای پمپئو افزود: «فهرست ماجراجویی‌های جمهوری اسلامی بسیار بلند است. این هفته سالگرد ۴۰ سال جمهوری اسلامی در حاکمیت سرزمین ایران است. تجربه‌ای تلخ برای مردم ایران و نظامی که هنوز بزرگترین حامی تروریسم در جهان باقی مانده است. قصد ما این است که هرکدام از این نقایص را اصلاح کنیم.»

وزیر خارجه ایالات متحده در پاسخ به پرسشی در خصوص این که پس از خروج نیروهای نظامی آمریکایی از سوریه، با خطر بازگشت داعش چطور می‌شود مقابله کرد، گفت: «من فکر نمی‌کنم داعش بازگردد. یادتان باشد که ما سوریه را در چه حالی تحویل گرفتیم. دولت قبلی آمریکا حاضر نشده بود در راه حفظ امنیت آمریکا دست به کار شود.»

او اضافه کرد: «خط قرمز هم برای سوریه کشیدند ولی بشار اسد به استفاده از سلاح شیمیایی ادامه داد. این اشتباه بود. ما در شرایط سختی سوریه را تحویل گرفتیم. الان ایران و روسیه نیروهای مهمی در سوریه محسوب می‌شوند و ما خلافت اسلامی را ناکار کرده و خطر داعش را به حداقل رساندیم. حالا به دنبال راهی سیاسی هستیم که تکلیف شش میلیون آواره داخلی سوریه مشخص شود و با پایین نگه داشتن هرگونه بروز خشونت، روند بازسازی سوریه دنبال شود.»

وزیر خارجه آمریکا یکم خرداد با اعلام راهبرد جدید آمریکا در قبال ایران، ۱۲ شرط ایالات متحده برای توافق با جمهوری اسلامی را برشمرد که در واقع فهرست خواسته‌های ایالات متحده از جمهوری اسلامی یا به عبارتی جزئیات تغییر رفتار رژیم ایران است.

به گزارش صدای آمریکا؛ برخی از این شروط شامل توقف حمایت از تروریسم و خودداری از اقدامات مخرب در منطقه نظیر حمایت از حزب الله لبنان و دخالت در کشورهای منطقه است.

مقاله قبلی۳۰ جنجال کی‌روش در فوتبال ایران
مقاله بعدیهمسر «سیدامامی» خواستار رفع ممنوع الخروجی شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.