فیلم “محاکمه شیکاگو 7” که استیون اسپیلبرگ از سال 2008 قصد داشت آن را بسازد، بدون او و توسط پل گرین گراس جلوی دوربین می‌رود.

به گزارش مهر به نقل از ددلاین، فیلم “محاکمه شیکاگو 7” که آرون سورکین فیلمنامه‌نویس برنده اسکار متن آن را نوشته است سرانجام پس از چند سال تعلیق در کمپانی دریم وورکز، جلوی دوربین می رود.

این فیلم بر مبنای حمله خشونت‌بار پلیس به تظاهرات حزب دموکرات ملی شیکاگو در سال 1968 و دادگاه سال بعد که برای بررسی این موضوع تشکیل شد، ساخته می‌شود.

این فیلم با بودجه 20 تا 30 میلیون دلاری در ماه ژانویه و توسط پل گرین گراس ساخته می‌شود.

گرین گراس کارگردانی است که دو فیلم از فیلم‌های بورن را کارگردانی کرده است. او فیلم “کاپیتان فیلیپس” با بازی تام هنکس را هم در نوبت پخش دارد که درباره مبارزه دریایی با دزدان سومالیایی است. وی که سابقه روزنامه‌نگاری دارد معمولا به داستان های واقعی علاقه‌مند است.

از سال 2007 که سوروکین این فیلمنامه را نوشت، بحث همکاری او با اسپیلبرگ برای ساخت این پروژه مطرح شد. آن زمان با وجود این که اسپیلبرگ در حال ساخت “ایندیانا جونز و پادشاهی جمجمه کریستال” بود، هر روز با سورکین در نوشتن فیلمنامه این فیلم همراهی می کرد و با وجود این که فوریه 2008 برای ساخت این فیلم تعیین شده بود، ساخت آن هر بار به تعویق افتاد.

گفته می شد اسپیلبرگ، ویل اسمیت را برای بازی در نقش بابی سیل و هیث لجر را برای نقش تانم هیدن انتخاب کرده است. کوین اسپیسی، ساشا بارون کوهن و فیلیپ سیمور هافمن دیگر بازیگرانی بودند که برای حضور در این فیلم به آن ها فکر می شد. در این میان تنها بارون کوهن حضور خودش برای بازی در نقش ابی هافمن را تایید کرده بود.

در این دوره جدید هنوز از هیچ بازیگری برای حضور در برابر دوربین گرین گراس نام برده نشده است.

مقاله قبلیخاطرات یک مهندس امریکایی از کوهنوردان ایرانی؛ آن سه کوهنورد مثل نور سفیدی بودند..
مقاله بعدیفیلم “12 میمون” سریال می‌شود..
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.