«ولادیمیر پوتین»، رئیس جمهور روسیه در بازدید از شهر «سوچی»، محل برگزاری رقابت‌های المپیک زمستانی 2014 میلادی و دیدار با مقامات رسمی برگزارکننده این رقابت‌ها‌، «پلنگ‌های ایرانی» تازه متولدشده در این منطقه را در آغوش گرفت.

پوتین در این بازدید، «ژان کلودکیلی»، قهرمان سابق فرانسوی المپیک و یکی از مقامات رسمی کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) و «گیلبرت فیلی»، رئیس کمیته اجرایی بازی‌های المپیک را همراه خود داشت.

وی در بازدید از مرکز حفاظت از پلنگ‌های ایرانی در نزدیکی دریای سیاه با در آغوش گرفتن توله پلنگ‌های تازه متولدشده ایرانی، سعی در مثبت نشان دادن بازی‌های «المپیک زمستانی سوچی» برای محیط زیست داشت.

با این حال به نظر می‌رسد پلنگ‌های ایرانی از این دیدار چندان خرسند نبودند چرا که خبرگزاری «ریانووستی» روسیه گزارش داد یکی از توله پلنگ‌های شش ماهه ایرانی که «Grom» ‌به معنای تندر نام گرفته با حمله به دو خبرنگار یکی از آنها را چنگ انداخته و پای دیگری را گاز گرفته است.

به گزارش بی‌بی‌سی، تصاویر تلویزیونی پوتین را در حالی نشان می‌دهد که در داخل قفس ضمن در آغوش گرفتن توله پلنگ‌ خشمگین، سعی در آرام کردن آن دارد.

وی خطاب به خبرنگاران گفت:‌ من حیوانات را دوست دارم. به نظر حس خوبی به آنها دارم و این علاقه دوطرفه است.

پوتین به دلیل داشتن علاقه زیاد به حیوانات شهرت فراوانی دارد و تلویزیون رسمی روسیه بارها تصاویری از وی منتشر کرده‌اند که در حال زدن برچسب روی نهنگ‌های حفاظت شده، نجات یک تیم تلویزیونی از چنگال یک ببر و پرواز همراه با درناهای سیبری است.

به گفته کارشناسان وی با این رفتار خود سعی در ترمیم وجهه خود در جوامع بین‌المللی است. روسیه از سال 1970 میلادی و به دنبال انقراض پلنگ ایرانی تلاش‌های خود را برای احیای این جانور آغاز کرد.

پوتین افزود: به مناسبت بازی‌های «المپیک زمستانی سوچی» جمعیت پلنگ‌های ایرانی را دوباره احیا کنیم.

به گزارش ایسنا؛ وی در این بازدید تاکید کرد که بازی‌های المپیک زمستانی سوچی در بهبود شرایط محیط زیست تاثیر به سزایی خواهند داشت.

مقاله قبلیآقای رئیس جمهور، اگر مرد عمل هستید؟!!
مقاله بعدی«دی کاپریو» و «جونا هیل» در فیلم شرح حال «ریچارد جوئل»
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.