یک سازمان غیرانتفاعی آمریکا به نام، “کمیتۀ دفاع از حقوق بشر در کره شمالی” با انتشار گزارشی تحت عنوان “زرادخانۀ ترور” به دلیل همکاری های دولت پیونگ یانگ و جمهوری اسلامی در زمینه دفاع از سازمان های تروریستی، از دولت واشنگتن خواسته است که مجدداً رژیم کره شمالی را در فهرست دولت های حامی گروه های تروریستی ثبت کند.

مدیر “کمیتۀ دفاع از حقوق بشر در کره شمالی” در بیانیه ای که ضمیمۀ گزارش این نهاد کرده توضیح داده است که رژیم کره شمالی از سال ۲۰۰۸، یعنی از زمانی که توسط دولت جورج بوش از فهرست دولت های حامی تروریسم حذف شد، استفاده اش را از تروریسم به عنوان ابزار سیاسی و همچنین پشتیبانی مادّی اش را از گروه های شناخته شدۀ تروریستی که غالباً وابسته به جمهوری اسلامی هستند، افزایش داده است.
گزارش می افزاید که پشتیبانی رژیم کره شمالی از گروه های تروریستی، حقوق بشر در شماری از مناطق جهان از جمله آمریکا را تهدید می کند. گزارش “کمیتۀ دفاع از حقوق بشر در کره شمالی” تصریح می کند که “رهیابی و دستیابی های مکرّر به محموله های سلاح های نظامی که کره شمالی برای جمهوری اسلامی و مشتریان این کشور نظیر حزب الله لبنان و سازمان فلسطینی حماس” ارسال می کند، نقش حیاتی رژیم کره شمالی در تجهیز گروه های تروریستی مورد حمایت تهران را آشکار می سازند.
به همین خاطر “کمیتۀ دفاع از حقوق بشر در کره شمالی” تأکید کرده است که بر اساس معیارهای تعریف شده از سوی دولت آمریکا، رژیم کره شمالی باید مجدداً در “فهرست سیاه دولت های حامی تروریسم” قرار بگیرد.
به گزارش خبرگزارش فرانسه؛ وزارت امور خارجۀ آمریکا چهار دولت سودان، سوریه، جمهوری اسلامی و کوبا را در “فهرست سیاه دولت های حامی تروریسم” قرار داده است. رییس جمهوری آمریکا، باراک اوباما، در چارچوب مذاکرات این کشور و رژیم هاوانا موافقت خود را با حذف کوبا از این فهرست اعلام کرده است.
مقاله قبلیکانسپت نسل 10، زیباترین مدل هوندا سیویک؛به همراه تصاویر
مقاله بعدیشهلا شرکت در اعتراض به توقیف ماهنامه زنان امروز: دنبال ترویج ازدواج سفید نبودیم
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.