رئیس کمیسیون اصل نود می‌گوید که گزارش پرونده‌ی شکایت از محمود احمدی‌نژاد به خاطر سفر پرهزینه‌ی سال گذشته‌ی او و همراهانش به نیویورک برای ارائه به مجلس نهایی شده است. این شکایت احتمالا به قوه قضاییه ارجاع می‌شود.

محمدعلی پورمختار، رئیس کمیسیون اصل نود مجلس می‌گوید: «پرونده سفر سال گذشته احمدی‌نژاد به نیویورک که هزینه زیادی را به کشور تحمیل کرد توسط کمیسیون اصل‌ نود نهایی شده و قرار است در شکایت از احمدی‌نژاد مطرح شود.»

صدای آلمان گزارش کرد؛ پایگاه اطلاع‌رسانی مجلس شورای اسلامی روز ۶ خرداد به نقل از آقای پورمختار نوشت: «به جز هزینه هواپیما، هزینه هر اتاق که در هتل محل اقامت رییس جمهور در اختیار همراهانش قرار گرفت شبی ۴۰۰ تا ۷۰۰ دلار بود.»

سفر خانوادگی احمدی‌نژاد به نیویورک

پی‌گیری پرونده‌ی سفر محمود احمدی‌نژاد به نیویورک پس از شکایت نادر قاضی‌پور نماینده ارومیه به کمیسیون اصل نود مجلس صورت گرفته است. در این سفر که برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل انجام شد، شماری از بستگان احمدی‌نژاد و اعضای خانواده‌های مسئولان دولتی نیز حضور داشتند.

به گفته‌ی پورمختار حضور این تعداد همراه در سفر به نیویورک ضروری نبوده و “بسیاری از همراهان، خانواده و اقوام مسئولان دولتی بودند.”

قاضی‌پور مهر ماه سال گذشته به سایت خبری فرارو گفت، با طرح این پرسش که “آقای رئیس جمهور بنا بر کدام قانون خانواده خود را با هزینه بیت‌المال به نیویورک برده” به کمیسیون اصل نود شکایت کرده است.

نادر قاضی‌پور سال گذشته از کمیسیون اصل ۹۰ خواسته بود که این موضوع را “به سرعت” بررسی کند و نتایج این بررسی‌ها را در اختیار مجلس بگذارد.

0,,16524410_303,00

گذرنامه خدمت برای همسر و فرزندان احمدی‌نژاد
سایت خبری عصرایران، به تاریخ ۶ خرداد متن نامه‌ای از پورمختار خطاب به قاضی‌پور را منتشر کرد که در آن نتیجه‌ی بررسی‌های کمیسیون اصل نود درباره سفر نیویورک تشریح شده است.

در این نامه ضمن اشاره به “عدم همکاری معاونت امور مجلس ریاست جمهوری در ارسال اطلاعات مورد نیاز کمیسیون”، ترکیب همراهان احمدی‌نژاد و نسبت خانوادگی برخی از آنها با او و اعضای دولت فهرست شده است. بر این اساس مجموعا برای ۱۷۵ نفر درخواست ویزا شده که ۵۰ نفر آنها اعضای گروه پرواز معرفی شده‌اند. از ۱۲۵ نفر باقیمانده ۸۴ نفر با گذرنامه سیاسی و خدمت به آمریکا سفر کرده‌اند.

مطابق بررسی‌های کمیسیون اصل نود “از ۵۷ نفر اعزامی با گذرنامه خدمت، حدود ۴۳ نفر از مدیران و کارکنان ریاست جمهوری و ۱۴ نفر از بستگان و اعضای خانواده  رئیس جمهور، معاونین و دیگران مدیران ارشد بوده‌اند.”

مقاله قبلیمصباح یزدی از جلیلی حمایت کرد
مقاله بعدیغرضی: تهران را به شش استان تقسیم می‌کنم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.