تاک اسپورت، میانگین حضور تماشاگران در پنج سال اخیر را مورد بررسی قرار داد تا پر تماشاگرترین تیم‌های فوتبال جهان را اعلام کند.

در سراسر جهان تیم‌هایی حضور دارند که هواداران زیادی را هر هفته به ورزشگاه‌ها می‌کشانند تا بازی‌های تیم‌های‌شان را از نزدیک تماشا کنند. برخی از تماشاگران چه در روزهای آفتابی یا بارانی تیم‌شان را رها نمی‌کنند و حضور گسترده‌ای دارند. در این بین مرکز آمار فوتبال اقدام به بررسی تماشاگران در بازی‌های خانگی خودشان کرده‌اند تا ۵۰ باشگاه پر طرفدار فوتبال جهان را اعلام کنند.

تیم فوتبال پرسپولیس بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ با میانگین ۳۶.۲۵ تماشاگر به ازای هر بازی خانگی در رده چهل و نهم و بالاتر از تیم رئال بتیس قرار گرفته است. ۱۰ تیم پر تماشاگر جهان بر این اساس به شرح زیر هستند.

(این آمار مربوط به ۵ سال گذشته یعنی از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ بوده است)

۱. بورسیادورتموند (۸۰,۲۳۰ هزار نفر)

۲. منچستریونایتد (۷۵,۲۱۸ هزار نفر)

۳. بارسلونا (۷۴,۸۷۶ هزار نفر)

۴. بایرن مونیخ (۷۳,۷۸۱ هزار نفر)

۵. رئال مادرید (۶۹,۸۲۲ هزار نفر)

۶- شالکه (۶۱,۳۲۸ هزار نفر)

۷- آرسنال (۵۹,۷۹۳ هزار نفر)

۸- هامبورگ (۵۲,۳۴۹ هزار نفر)

۹- اشتوتگارت (۵۲,۰۱۲ هزار نفر)

۱۰- آتلانتا یونایتد (۵۱,۵۴۷ هزار نفر)

در بین تیم‌های آسیایی گوانگژو اورگراند در رده ۲۶ جای گرفته است و در صدر تیم‌های آسیایی است.

به گزارش ایسنا؛ بیجینگ گوانو اوراواردز در رده‌های دوم و سوم هستند و پرسپولیس چهارم است.

مقاله قبلی«سید عباس موسوی» سخنگوی وزارت امور خارجه شد
مقاله بعدیمدیرعامل سابق پتروشیمی: سال۹۰، ۱۷ میلیون تومان حقوق می‌گرفتم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.
Facebook Twitter

مقالات مرتبطبیش از نویسنده