علی مطهری در مطلبی تلگرامی پاسخ روزنامه کیهان با تیتر «یادآوری بی‌بی‌سی به مطهری» داد.

نایب رییس مجلس شورای اسلامی خطاب به کیهان نوشت:

جناب آقای شریعتمداری

مدیرمسئول محترم روزنامه کیهان

با اهداء سلام، در بخش خبر ویژه شماره شنبه 21 اسفند آن روزنامه در مطلبی تحت عنوان «یادآوری بی‌بی‌سی به مطهری» نقد اینجانب به شورای نگهبان به صورت نادرست منعکس شده به طوری که گویی اینجانب با انطباق مصوبات مجلس با سیاستهای کلی نظام مخالفم، در حالی که سخن من این بود که فهرست مغایرتها با سیاستهای کلی که از سوی مجمع تشخیص مصلحت نظام به شورای نگهبان ارسال می‌شود نباید بدون بررسی و بدون آنکه در شورا درباره آنها رأی‌گیری شود به طور یکجا به مجلس ارسال شود، بلکه پس از رأی گیری درباره تک تک آنها اگر مواردی را وارد دانستند به مجلس ارسال نمایند، زیرا مجلس در مسیر قانون‌گذاری خود فقط با یک نهاد طرف است و آن شورای نگهبان است و ما دو شورای نگهبان نداریم. تحلیل‌گر بی‌بی‌سی هم درست متوجه مقصود من نشده بود. ضمناً استناد کیهان به بی‌بی‌سی هم جالب توجه است.

مستدعی است این مطلب طبق قانون مطبوعات در اولین شماره آن روزنامه در همان محل عیناً درج گردد. قبلا‌ سپاسگزارم.

با تقدیم احترام

علی مطهری

مقاله قبلیروحانی كاندیدای قطعی اصلاح‌طلبان شد
مقاله بعدیاردوغان غربی‌ها را سگ خطاب کرد
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده