بازیگر نامزد جایزه اسکار در حال مذاکره است تا در نقش اصلی فیلم جدید تیم برتون در بازسازی از انیمیشن محبوب «دامبو» جلوی دوربین برود.

 در فیلم جدید تیم برتون که در دنیای فیلم «دامبو» انیمیشن کلاسیک سال ۱۹۴۱ و با تمرکز بر یک فیل گوش بزرگ سیرک می‌گذرد، قرار است ویل اسمیت جلوی دوربین برود.

ویل اسمیت از سوی کمپانی دیزنی برای بازی در نقش اصلی فیلم «دامبو» انتخاب شده است. او قرار است در نقش پدر بچه‌هایی بازی کند که به دامبو آموزش می‌دهند و با او همکاری می‌کنند. احتمال می‌رود تام هنکس نیز در نقش منفی این فیلم بازی کند.

برتون که بالاترین موفقیتش را با فیلم «آلیس در سرزمین عجایب» در سال ۲۰۱۰ ثبت کرد از سال ۲۰۱۵ برای ساخت «دامبو» انتخاب شد و اکنون کمپانی به سرعت قصد دارد تا این فیلم را به مرحله تولید نزدیک کند. فیلمنامه این فیلم را ارن کروگر نوشته که نویسنده فیلم‌هایی چون «جیغ ۳» و «تغییر شکل دهندگان» بوده است.

این فیلم با ترکیبی از جلوه‌های ویژه کامپیوتری و فیلم زنده ساخته می‌شود تا قصه کلاسیک بچه فیل و سفرش را با داستانی خانوادگی که به آن اضافه می شود، به دنیای امروز بیاورد.

تهیه این فیلم را جاستین اسپرینگر که تهیه «تورن: افسانه» و «فراموشی» را برعهده داشته همراه با کروگر انجام می‌دهند.

سال ۲۰۱۶ سال رکوردشکنی برای دیزنی بود و آنها پنج فیلم طلایی تولید کردند که فیلم زنده «کتاب جنگل» از جمله آنها بود. برای سال جدید نیز فیلم زنده اقتباسی از انیمیشن «دیو و دلبر» و نیز نسخه‌های زنده از «مولان»، «پیتر پن» و «علاءالدین» و نیز «پری دریایی» راهی پرده‌های سینماها می‌شود.

این استودیو با رفتن به سراغ انیمیشن‌های کلاسیک خودش و برگرداندن آنها به فیلم موفقیت بزرگی کسب کرده که آغازگر این مجموعه «آلیس در سرزمین عجایب» توسط خود تیم برتون بود. این فیلم یک میلیارد و ۲۰ میلیون دلار فروش کرد و پس از آن «شریر» با بازی آنجلینا جولی که اقتباسی از «زیبای خفته» بود با فروش بیش از ۷۵۸ میلیون دلار در سراسر دنیا، دیزنی را به طی کردن این روند ترغیب کرد.

با این حال ویل اسمیت چندان در کارهای اخیرش موفق نبوده و در فیلم جدیدش «زیبایی جانبی» با نقدهای منفی روبه رو شده و در باکس آفیس نیز تنها ۲۹ میلیون دلار در آمریکا فروش کرده است. او در فیلم‌ بعدی‌اش با اکشن فانتزی «باهوش» از نتفلیکس دیده خواهد شد که در نقش یک پلیس باهوش دیده می‌شود و در واقع ادامه‌ای بر «پسرهای بد» است.

به گزارش مهر به نقل از گاردین،آخرین پروژه برتون ساخت فیلم «خانه خانم پرگرین برای بچه‌های عجیب و غریب» بود.

مقاله قبلیچرا جسد هاشمی رفسنجانی به پزشکی قانونی نرفت؟
مقاله بعدیساخت بلندترین برج خورشیدی دنیا در صحرای اسرائیل
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.