جايزه بهترين فيلم سينماي سياسي جشنواره فيلم مونيخ موسوم به جايزه «بريج» به فيلم آلماني «ولفس كيندر» (wolfskinder) رسيد.

«ولفس كيندر» فيلمي به كارگرداني «ريك آسترمن» است و ماجراي گروهي از كودكان يتيم و بازمانده جنگ در سال 1946 است كه براي نجات زندگي خود از تبعات بعد از جنگ تلاش مي كنند.

اين فيلم اولين اثر سينمايي سياسي كارگردان آلماني است كه جايزه «بريج» بخش سينماي سياسي جشنواره فيلم مونيخ را كه قبل از جشنواره اصلي برگزار مي شود را به دست آورده است.

پيش از اين، جايزه بريج به كارگردان دانماركي «سوزانه بير» براي فيلم «در دنياي بهتر» و «هنكل فون دانر اسمارك» براي فيلم «زندگي ديگران» اعطا شده است.

wolfskinder_5

عنوان جايزه بريج در سال 1959 به دنبال پخش فيلم ضدجنگ «پل» (بريج) به كارگرداني «برنارد ويكي» و پيام سياسي آن براي سينماي سياسي انتخاب شد.

یه گزارش سینما خبر؛ گفتني است ، جشنواره فيلم مونيخ از 27 ژوئن تا 7 جولاي برگزار مي شود.

مقاله قبلی10 رسوایی بزرگ رقابتهای جام‌جهانی فوتبال
مقاله بعدیبهترین فیلم با موضوع جنگ جهانی دوم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.