کارگردان فیلم «ببین کی برگشته» که در آن هیتلری قلابی را در دنیای مدرن نشان می‌دهد، معتقد است تفکرات خشونت‌گرایانه در مردم آلمان نگران‌کننده است.

 فیلم هجوآمیز «ببین کی برگشته» بر اساس یک رمان آلمانی پرفروش به همین نام، نوشته تیمور وِرمِس ساخته شده است. فیلم با قرار دادن هیتلر در موقعیت های نمایشی در برابر آلمانی های معمولی، به شکلی شگفت انگیز تمایلاتِ تُندروانه برخی از آنها را در گفتگو با هیتلر قلّابی نشان می دهد.

دیوید وِندِت، کارگردان فیلم در مراسم افتتاحیه آن در برلین درباره واکنش شهروندانِ آلمانی به هیتلر کمدین می گوید: مواجهه با گسترشِ راست‌گرایی افراطی وحشتناک بود. خیلی ها بودند که فارغ از منطقه و گروه خاصی، علیه خارجی ها بحث می کردند، علیه اسلام حرف می زدند، علیه دموکراسی صحبت می کردند. دیدن اینکه این طرز فکر چقدر گسترش پیدا کرده وحشتناک بود.

الیویر مازوچی، بازیگر فیلم هم در این باره می گوید: دیدن اینکه چه بسیارند افرادی که خودشان را برابر این شخصیتِ هیتلر افشا می کنند ترسناک است. آنها فکر می کردند که این کاراکتر کسی است که می توانند واقعا با او صحبت کنند و هر چه می خواهند به او بگویند. افکارشان هم بسیار خطرناک است. تجربه این فیلم به من نشان داد که مردم طبقه متوسط به سوی جناح راست کشیده می شوند. باید به این مسأله فکر کنیم و از خودمان بپرسیم چرا.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از یورونیوز، کارگردان که از فیلم «بُرات» و نیز نمایشنامه «خیزش ناگزیرِ آرتور اویی» نوشته برتولت برشت هم الهام گرفته، معتقد است که هیتلر بدون حضور آلمانی های معمولی هرگز نمی توانست به قدرت برسد، او می گوید هیتلر آلمانی ها را افسون نکرده بود، بلکه آنها او را انتخاب کرده بودند.

مقاله قبلیمحسن کاظمینی٬ فرمانده سپاه تهران: اسلاامگرایان داعش منتظر اقدامات تلافی‌جویانه سپاه باشند
مقاله بعدیدی کاپریو فیلمی درباره رسوایی فولکس واگن می‌سازد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.