تارنمای کنفدراسیون فوتبال آسیا به بررسی ورزشگاه‌های بزرگ و جذاب واقع در مرکز و جنوب آسیا پرداخت.

در بخشی از این گزارش در خصوص ورزشگاه آزادی نوشته شده است:

ورزشگاه آزادی برای میزبانی از بازی های آسیایی سال 1974 ساخته شده است و محل میزبانی بازی تیم ملی فوتبال ایران و مسابقات خانگی پرسپولیس و استقلال است. ساختار کاسه‌ای شکل که به ایجاد فضایی پر جنب و جوش و غالبا ترسناک کمک می کند در مجموعه ورزشی آزادی قرار دارد که شامل یک مرکز ورزش های آبی و چندین مکان دیگر ورزشی است.

ورزشگاهی که در سال 1971 افتتاح شد، در سپتامبر 1997 رکورد حضور ۱۲۰ هزار تماشاگر در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی 1998 بین ایران و عربستان را که با نتیجه تساوی یک بر یک تمام شد، ثبت کرد.

در آوریل سال 2015 در مسابقه پرسپولیس برابر النصر عربستان، این ورزشگاه رکورد پر تماشاگرترین دیدار لیگ قهرمانان آسیا را با حضور یکصد هزار تماشاگر بدست آورد، رکوردی که به بازی پرسپولیس برابر الغرافه در سه سال قبل از آن و در همان ورزشگاه متعلق بود. این ورزشگاه در دیدارهای پرسپولیس برابر بنیادکار ازبکستان و الهلال عربستان هم به این تعداد تماشاگر رسید.

این ورزشگاه همچنین میزبان مسابقات بسیار معتبر دیگری هم بوده، مانند بازی فینال جام ملتهای آسیا 1976 که علی پروین موفق شد با زدن یک گل تیم میزبان را برابر کویت به پیروزی برساند. همچنین در سال‌های 1999 و 2002 این ورزشگاه میزبان فینال جام باشگاه‌های آسیا بوده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از سایت رسمی فدراسیون فوتبال، ورزشگاه آزادی برای نخستین بار میزبان فینال لیگ قهرمانان آسیا در سال ۲۰۱۸ بود، زمانی که پرسپولیس در بازی برگشت در این ورزشگاه مملو از تماشاگر برابر کاشیما ژاپن بازی کرد.

مقاله قبلیواکنش رسمی فدراسیون فوتبال ایران به خبر تعلیق از سوی فیفا
مقاله بعدیمایک پمپئو: با ادامه تهدیدها از سوی رژیم جمهوری اسلامی، کارزار فشار حداکثری آمریکا نیز ادامه خواهد داشت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.