رئیس‌دفتر حسن روحانی، اصلاح‌طلبانی را که خواستار استعفای روحانی شده بودند، انسان‌‌‌های گمنام توصیف کرد.

محمود واعظی در گفت‌و‌گو با تسنیم،‌ درباره پیشنهاد برخی چهره‌های اصلاح‌طلب برای استعفای روحانیبه‌دلیل وضعیت اقتصادی کشور گفت:‌ به‌نظرم رسانه‌ها نباید این‌گونه افراد را بزرگ و رسانه‌ای کنند.

وی افزود:‌ بزرگترین سمت آنها در کشور عنوان “فعال سیاسی” است؛ لذا نظرات شخصی خود را به جامعه سرایت ندهند. این افراد اگر این نظرات را در گروه‌های سیاسی‌ خود مطرح کنند، هم‌طیفی‌های آنها خواهند گفت که اینها نظرات شخصی است و آن را قبول ندارند.

رئیس دفتر روحانی تصریح کرد: این کشور انسا‌ن‌های بزرگی دارد، اینها گمنام و فراموش شده‌اند و با مطرح کردن این‌گونه مسائل می‌خواهند بر سر زبان‌ها بیفتند.
به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان، اخیراً دو تن از چهره‌های اصلاح‌طلب از جمله سیدحسین موسویان و عبدالعلی‌زاده خواستار استعفای حسن روحانی و برگزاری زودهنگام انتخابات شده بودند، بر همین اساس عبدالعلی‌زاده وزیر مسکن و شهرسازی دولت اصلاحات طی روزهای گذشته با بیان اینکه حسن روحانی اصلاح‌طلب نیست اما اصلاح‌طلبان از دولت او حمایت کردند، گفته بود “بهتر است دولت روحانی استعفا دهد”.

مقاله قبلیراه حل جنایتکارانه! بقلم بانو محترم مومنی روحی
مقاله بعدیبلعیده شدن یک سیاره رصد شد
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده